'' İnsan ''
[color=#0000CD]Doğduğumuz gün ağlayarak açıverdik dünyaya gözlerimizi . Tuhaftı herşey ,varlığımızdan Henüz habersizken bir ismimiz olacaktı , hatta biz doğmadan adımız koyulacaktı , Oysa biz ağlarken rahmine düştüğümüz kadın gülümsüyordu , epey zahmete katlanmıştı dünyaya gelmemiz için , artık yeni bir adı vardı ; Anne ... ne kadarda sihirli bir kelime öyle değil mi ileriki yıllarda bir sürü cefaya katlanacak , önplanda hep yavrusunu tutacaktı . Aynı coşkuyu onunla paylaşan bir adamda vardı tabi , o dakikadan itibaren ‘’ baba ‘’ oluvermiş , Rabbimin sayesinde nail olduğu eseri hayran hayran izliyordu...
Kucaklarda gezdik , yanaklarımız usulca öpüldü , dualar edildi... nimet gibi görüldük .
Zaman geçtikçe şekilllenmeye başladık , emeklemeye , garip sesler çıkarmaya devamında ise yürümeye ve konuşmaya...
Artık yeni bir adımız vardı ‘’ çocuk ‘’
Ne yapsak hoşgörülüyordu , hayatımızdaki en önemli kavram oyunlardı .
Sonra kanını taşıdığımız hatta canında bir parça aldığımız bu insanları tanımaya başladık ...
Anne zarif ve merhametliydi , baba ise dağımız oluverdi...
Dünyadaki en güçlü adamı Babamız saymaya başladık
‘’ babama söylerim seni ! ‘’ bu cümle dilimize yerleşiverdi , kalkanımıza güvenimiz sonsuzdu...
Sonra büyümeye başladık , Dünyayı anlamaya insanları tanımaya , ve kainatın sahibini sorgulamaya , nasıl güzellikler bahşetmizdi bizlere, sistem kusursuzdu .
Büyüdükçe öğrendik , güzellikleride çirkinlikleride bazende istemeden öğretildik...
Biz büyüdükçe isteklerimizde büyüdü , hep mutlu olmayı istiyorduk , oysa hayat mutluluğuda mutsuzluğuda öğreneceksin diye ısrar ediyordu .
Hakkını ver yaşamının diyordu ,
Mutlu olmak sahi bu kadar zormuydu ?
Acı kavramını saatlerce anlatabiliyor , üzerine şiirler şarkılar söylüyorduk ...
Acı deyince sayfalar doluyordu , mutluyum deyince sadece gülümsüyordum ...
Çünkü yetinmeyi bilmek nefsimize zor geliyordu ,
Diyeceğim o ki mutlu olmak için bir efsane yada masal beklememek gerek .
İnsan inandığı değerlerle , mücadelesiyle kendisini olgunlaştıran kederleriyle bile mutlu olabilmeli ,
Umut etmeli yarınlar için ,
Düşleri olmalı , hiç bir şeyin satın alamayacağı düşleri
Dönüpte arkasına baktığında hatalarının bile boş olmadığını bilmeli , dersini almış olmalı ...
Onuruyla , karakteriyle , hayata karşı sağlam bir duruşu olmalı .
Kimsesiz olmadığının farkında olmalı , yoktan varedene sığınmalı , yakarmalı...
bu dünyanın son olmadığını , başlangıca açılan bir kapı olduğunu anlamalı insan ,
Çünkü insan ;
Yaradanın sayesinde İNSAN ...
Eftelya / 15.12.2008 03:20
( Uykusuz gecelerin birinde dökülüvermiş sözcükler.)
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: nonickname
Okunma Sayısı: 277
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 18/12/2008
Kategorisi:Kendi Yazılarınız ve Denemeleriniz
[color=#0000CD]Doğduğumuz gün ağlayarak açıverdik dünyaya gözlerimizi . Tuhaftı herşey ,varlığımızdan Henüz habersizken bir ismimiz olacaktı , hatta biz doğmadan adımız koyulacaktı , Oysa biz ağlarken rahmine düştüğümüz kadın gülümsüyordu , epey zahmete katlanmıştı dünyaya gelmemiz için , artık yeni bir adı vardı ; Anne ... ne kadarda sihirli bir kelime öyle değil mi ileriki yıllarda bir sürü cefaya katlanacak , önplanda hep yavrusunu tutacaktı . Aynı coşkuyu onunla paylaşan bir adamda vardı tabi , o dakikadan itibaren ‘’ baba ‘’ oluvermiş , Rabbimin sayesinde nail olduğu eseri hayran hayran izliyordu...
Kucaklarda gezdik , yanaklarımız usulca öpüldü , dualar edildi... nimet gibi görüldük .
Zaman geçtikçe şekilllenmeye başladık , emeklemeye , garip sesler çıkarmaya devamında ise yürümeye ve konuşmaya...
Artık yeni bir adımız vardı ‘’ çocuk ‘’
Ne yapsak hoşgörülüyordu , hayatımızdaki en önemli kavram oyunlardı .
Sonra kanını taşıdığımız hatta canında bir parça aldığımız bu insanları tanımaya başladık ...
Anne zarif ve merhametliydi , baba ise dağımız oluverdi...
Dünyadaki en güçlü adamı Babamız saymaya başladık
‘’ babama söylerim seni ! ‘’ bu cümle dilimize yerleşiverdi , kalkanımıza güvenimiz sonsuzdu...
Sonra büyümeye başladık , Dünyayı anlamaya insanları tanımaya , ve kainatın sahibini sorgulamaya , nasıl güzellikler bahşetmizdi bizlere, sistem kusursuzdu .
Büyüdükçe öğrendik , güzellikleride çirkinlikleride bazende istemeden öğretildik...
Biz büyüdükçe isteklerimizde büyüdü , hep mutlu olmayı istiyorduk , oysa hayat mutluluğuda mutsuzluğuda öğreneceksin diye ısrar ediyordu .
Hakkını ver yaşamının diyordu ,
Mutlu olmak sahi bu kadar zormuydu ?
Acı kavramını saatlerce anlatabiliyor , üzerine şiirler şarkılar söylüyorduk ...
Acı deyince sayfalar doluyordu , mutluyum deyince sadece gülümsüyordum ...
Çünkü yetinmeyi bilmek nefsimize zor geliyordu ,
Diyeceğim o ki mutlu olmak için bir efsane yada masal beklememek gerek .
İnsan inandığı değerlerle , mücadelesiyle kendisini olgunlaştıran kederleriyle bile mutlu olabilmeli ,
Umut etmeli yarınlar için ,
Düşleri olmalı , hiç bir şeyin satın alamayacağı düşleri
Dönüpte arkasına baktığında hatalarının bile boş olmadığını bilmeli , dersini almış olmalı ...
Onuruyla , karakteriyle , hayata karşı sağlam bir duruşu olmalı .
Kimsesiz olmadığının farkında olmalı , yoktan varedene sığınmalı , yakarmalı...
bu dünyanın son olmadığını , başlangıca açılan bir kapı olduğunu anlamalı insan ,
Çünkü insan ;
Yaradanın sayesinde İNSAN ...
Eftelya / 15.12.2008 03:20
( Uykusuz gecelerin birinde dökülüvermiş sözcükler.)
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: nonickname
Okunma Sayısı: 277
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 18/12/2008
Kategorisi:
