Abdullah Oral - Boğuluyorum Bu Şehirde
[color=#708090][align=left]Çiçekteyken yaprak dökmeğe başladı bir yanım
Önce çiçekler- sonra yapraklar terk ediyor
Uçurumlar çağırıyor beni.
Tutun ellerimden
Çıkarın/girdaplardan yüreğimi-
boğuluyorum bu şehirde.
Kemirgen sırtlan gibi duygular-
aşındırıyor insan yanlarımı.
Akrep kıskacında soluyor düşler
Neden bu kadar karardı her şey
Hani nerede insanlar
Yılanlar dolanıyor ayak izlerimde
Boğazımda kör bir düğüm
Boğuluyorum bu şehirde.
Yıldızlar kendi içlerine çekmişler
İnadına ışıksız sokaklarda ölüm kol geziyor
Sokak Lambaları kör
Canavar yutmuş loş ışıkları
Ay yüzünü saklıyor utancından
Boğuluyorum bu şehirde.
Avuçlarımda camları parçalanıyor gençliğimin
Tırnaklıyorum duvarın solgun yüzünü
Parmak uçlarıma dökülüyor eti tırnağımın
Kamçılıyor hisleri
Arka yüzünü göremediğim
duvarlarla sevişme isteği.
Yüreğimi asıyorum baş ucuma
Odama sığmıyor düşlerim
Alıp uzak zamanlara götürüyor beni hislerim
Boğuluyorum bu şehirde.
Nettim size beyler
bu kadar acımasız gelmeyin üstüme.
Alın sevdiğime-doğduğum yere götürün beni
Köyüm kollar boğmazdı..
Çınarlar vardı dağlarımda-
Yalnızlığa kanat geren.
Uçurumları bile yar diye saklardı duldasında.
Kayın ağaçları-
Bedenlerini siper ederlerdi hain kurşunlara da-
Bana kurşun sektirmezdi..
Yapraklarıyla örterdi fındık dalları üstümü
Sularım hiç üşütmezdi
Balıklar oynaşırdı derelerde
Of
pırıl pırıl sular düşlerimde.
Boğuluyorum bu şehirde.
Yağmur zamanlarında-
Yakamoz mavisine tutulur deniz.
Yunuslar seker kıyılarında-
En görkemli valsları ile-
Alıp götürürlerdi yüreğimi.
Kumsallar beni çağırıyor
Özlemlerim kaldı -yosun tutmuş sularda
Karadeniz coşuyor yüreğimin orta yerinde
Kızıldere gibi kucaklıyor- sırılsıklam özlemler
Boğuluyorum bu şehirde.
Kararımı verdim kaçacağım bu şehirden
Bir hırsız gibi aralıyorum
Evimin dışa açılan kapısını.
Oda ne
Yoksulluk çakal gibi pusu kurmuş kapıma.
Usulca cebime götürdüm elimi
Çıplak tenimden başka bir şey yoktu
Zulüm akrep
Zulüm yengeç kıskacında
Zulüm fabrika kapılarına asılı-
Ekmeğimde-
Aşımda-
İşimde-
yıllardır kan kustum bu şehirde….
Zulüm baş ucumda.
Ev sahibi dikilen karşımda
Çocuklar ellerim ayaklarım ve dizimde.
Eşimin yaşlı gözleri çalkanıyor içimde .
Boğuluyorum bu şehirde……….
Abdullah Oral
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: *suave
Okunma Sayısı: 128
Yorum Sayısı: 6
Eklenme Tarihi: 30/05/2009
Kategorisi:Şiir Arşivi
[color=#708090][align=left]Çiçekteyken yaprak dökmeğe başladı bir yanım
Önce çiçekler- sonra yapraklar terk ediyor
Uçurumlar çağırıyor beni.
Tutun ellerimden
Çıkarın/girdaplardan yüreğimi-
boğuluyorum bu şehirde.
Kemirgen sırtlan gibi duygular-
aşındırıyor insan yanlarımı.
Akrep kıskacında soluyor düşler
Neden bu kadar karardı her şey
Hani nerede insanlar
Yılanlar dolanıyor ayak izlerimde
Boğazımda kör bir düğüm
Boğuluyorum bu şehirde.
Yıldızlar kendi içlerine çekmişler
İnadına ışıksız sokaklarda ölüm kol geziyor
Sokak Lambaları kör
Canavar yutmuş loş ışıkları
Ay yüzünü saklıyor utancından
Boğuluyorum bu şehirde.
Avuçlarımda camları parçalanıyor gençliğimin
Tırnaklıyorum duvarın solgun yüzünü
Parmak uçlarıma dökülüyor eti tırnağımın
Kamçılıyor hisleri
Arka yüzünü göremediğim
duvarlarla sevişme isteği.
Yüreğimi asıyorum baş ucuma
Odama sığmıyor düşlerim
Alıp uzak zamanlara götürüyor beni hislerim
Boğuluyorum bu şehirde.
Nettim size beyler
bu kadar acımasız gelmeyin üstüme.
Alın sevdiğime-doğduğum yere götürün beni
Köyüm kollar boğmazdı..
Çınarlar vardı dağlarımda-
Yalnızlığa kanat geren.
Uçurumları bile yar diye saklardı duldasında.
Kayın ağaçları-
Bedenlerini siper ederlerdi hain kurşunlara da-
Bana kurşun sektirmezdi..
Yapraklarıyla örterdi fındık dalları üstümü
Sularım hiç üşütmezdi
Balıklar oynaşırdı derelerde
Of
pırıl pırıl sular düşlerimde.
Boğuluyorum bu şehirde.
Yağmur zamanlarında-
Yakamoz mavisine tutulur deniz.
Yunuslar seker kıyılarında-
En görkemli valsları ile-
Alıp götürürlerdi yüreğimi.
Kumsallar beni çağırıyor
Özlemlerim kaldı -yosun tutmuş sularda
Karadeniz coşuyor yüreğimin orta yerinde
Kızıldere gibi kucaklıyor- sırılsıklam özlemler
Boğuluyorum bu şehirde.
Kararımı verdim kaçacağım bu şehirden
Bir hırsız gibi aralıyorum
Evimin dışa açılan kapısını.
Oda ne
Yoksulluk çakal gibi pusu kurmuş kapıma.
Usulca cebime götürdüm elimi
Çıplak tenimden başka bir şey yoktu
Zulüm akrep
Zulüm yengeç kıskacında
Zulüm fabrika kapılarına asılı-
Ekmeğimde-
Aşımda-
İşimde-
yıllardır kan kustum bu şehirde….
Zulüm baş ucumda.
Ev sahibi dikilen karşımda
Çocuklar ellerim ayaklarım ve dizimde.
Eşimin yaşlı gözleri çalkanıyor içimde .
Boğuluyorum bu şehirde……….
Abdullah Oral
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: *suave
Okunma Sayısı: 128
Yorum Sayısı: 6
Eklenme Tarihi: 30/05/2009
Kategorisi:
