Taze acıların gözyaşlarıyla doldurdum yüreğimi
Umutsuzluğun karanlığında kaybettim sevgimi
İmkânsız bir aşkı yaşadım
Ve bu aşkla söndürdüm yarınlarımın umut ateşini

Evet, kabul ediyorum bir hayaldi
Ne sonu vardı ne de mutlu bitecek bir hikâyeydi
Ama şunu asla unutma
Yüreğim senin ellerinde çok değerliydi

Artık umutlarım kalmadı yarınlarımda
Acılar musallat oldu tüm umutlarıma
Sensiz kalmak çok acıymış
Ama sen mutlu ol gözyaşlarıma aldırma

Benim gözlerim alışmış hep ıslanmaya
Bir ırmak misali delicesine akmaya
Bilmeliydim aslında
Ben alışkın değilim mutluluktan ağlamaya