17-10-2007, 07:00:34
muhtemel göz yaslarimin dizelere dökülüsü kivaminda haykirisiM gibi ...Son zamanlarda aslında değil yazmak , cümle kurmak bile içimden gelmiyor... sustukça susuyorum.kabuğumda yaşamayı ,dert anlatmamayı sanırım alışkanlık haline getirdim.bu durum iyi mi bi anlamda iyi ,çünkü bazen ben bile kendime off be ne çekilmez bişeysin sen diyorum.haklılar ukalasın hiiç insanlara önyargılı falan deme diyorum . akıl akıldan üstünmüş ya, kişi bilir yaşadıklarını ,yaşatılanları ... akıl veren insan hiç sizin gözünüzle bakabilirmi bence mümkün değil... hatta içinizden of artık sussun diyorsanız ,suizanda bulunmaya başlıyorsanız,farkında olmadan enaniyetiniz artıyor ise... en iyisidir susmak...
sabah aynaya baktığımda şunu farkettim , ben gerçekten 2 yüzlüyüm . evet evet, 2 yüzlüyüm ... ofisteyken çok güçlü ,sürekli tebessüm eden ,hatta ya hiç mi derdin yok dedirten bi insanım. ama gelinde siz beni benle yalnızken görün. gazetede okumuştum anıra anıra ağlamak diye bir tabir kullanmıştı bi magazin yosması , gerçektende öyle anıra anıra ağladığımı çok iyi bilirim ,yenikapı sahiline gidin her dalgası anlatır size içimdek öfkeyi ,tökezlerken düşmemek için çektiğim çileleri...
aslında bu bi mektuptu ... ama amaçtan saptı sanırım .
itiraf etmeliyim ki ulaşmıycak olsada birine yazıyorum ben hep ...
şuan içimden geçen onsuz hayatın anlamını yitirdiği,onun dışında herşeyin sahte olduğunu hıçkırmak isterdim kendisine...
dünyanın en uzun gecesinde yitirdim kendisini ve o gün tüm istanbul ağladı,hiç sabah olmayacak sandım.canımın yarısı derdim kendisine hep ve yine öyle hitap etmek istiyorum.
canımın yarısı, ilk tanıdığım , ilk sevdiğim adam , hala o beyaz eller, o gözler gitmiyor aklımdan . ne zaman özdemir asaf okusam,cemil meriç okusam ağlamadan edemiyorum... bencilim canım babam ,rahatlamak için ağlıyorum aslında seni çok düşündüğümden değil... aile kavramımı yitirdim ben,mutluluk beni ben mutluluğu ben unutuverdim,hep oynadım ,hep yalandan gülümsedim.ama dediğini yaptım hiç ezik durmadım,ben hep kendimi,içimi ezdim babam.
isyan değil,keşkeler kaldı aklımda... keşke keşke bi dakika bile ayrı geçmeseydi diye...insanoğluyum nankörüm , bende türüm gibi kaybedince anlıyorum çk daha verilmesi gereken değeri.tek rahatladığım nokta; elhamdülillah müslümanım,kavuşma günümüzü heyecanla bekliyorum,bu çirkef oyundan kurtulacağım günü de...
rabbim nur içinde yatırsın , yokluğunun varlığını düşlemeye devam... mücadeleye devam... yaşamaya devam... ulaşmayacak olsa da sana yazmak bile yine gülümsetti beni, büyük günü bekle...! dualar da buluşmak üzere... rabbim rahmetinden ayırmasın.
seninle yaşayamadığımız tüm güzel günlerin anısına...
E.Akyel 21 haziran 2007 03:45
sabah aynaya baktığımda şunu farkettim , ben gerçekten 2 yüzlüyüm . evet evet, 2 yüzlüyüm ... ofisteyken çok güçlü ,sürekli tebessüm eden ,hatta ya hiç mi derdin yok dedirten bi insanım. ama gelinde siz beni benle yalnızken görün. gazetede okumuştum anıra anıra ağlamak diye bir tabir kullanmıştı bi magazin yosması , gerçektende öyle anıra anıra ağladığımı çok iyi bilirim ,yenikapı sahiline gidin her dalgası anlatır size içimdek öfkeyi ,tökezlerken düşmemek için çektiğim çileleri...
aslında bu bi mektuptu ... ama amaçtan saptı sanırım .
itiraf etmeliyim ki ulaşmıycak olsada birine yazıyorum ben hep ...
şuan içimden geçen onsuz hayatın anlamını yitirdiği,onun dışında herşeyin sahte olduğunu hıçkırmak isterdim kendisine...
dünyanın en uzun gecesinde yitirdim kendisini ve o gün tüm istanbul ağladı,hiç sabah olmayacak sandım.canımın yarısı derdim kendisine hep ve yine öyle hitap etmek istiyorum.
canımın yarısı, ilk tanıdığım , ilk sevdiğim adam , hala o beyaz eller, o gözler gitmiyor aklımdan . ne zaman özdemir asaf okusam,cemil meriç okusam ağlamadan edemiyorum... bencilim canım babam ,rahatlamak için ağlıyorum aslında seni çok düşündüğümden değil... aile kavramımı yitirdim ben,mutluluk beni ben mutluluğu ben unutuverdim,hep oynadım ,hep yalandan gülümsedim.ama dediğini yaptım hiç ezik durmadım,ben hep kendimi,içimi ezdim babam.
isyan değil,keşkeler kaldı aklımda... keşke keşke bi dakika bile ayrı geçmeseydi diye...insanoğluyum nankörüm , bende türüm gibi kaybedince anlıyorum çk daha verilmesi gereken değeri.tek rahatladığım nokta; elhamdülillah müslümanım,kavuşma günümüzü heyecanla bekliyorum,bu çirkef oyundan kurtulacağım günü de...
rabbim nur içinde yatırsın , yokluğunun varlığını düşlemeye devam... mücadeleye devam... yaşamaya devam... ulaşmayacak olsa da sana yazmak bile yine gülümsetti beni, büyük günü bekle...! dualar da buluşmak üzere... rabbim rahmetinden ayırmasın.
seninle yaşayamadığımız tüm güzel günlerin anısına...
E.Akyel 21 haziran 2007 03:45