07-10-2008, 15:28:15
Nefes alışlarımız dahi ağır başlıydı
yüzümüz soğuk, çatlamış
nasırlı ellerinde yıkamıştık geceyi
bir yağmurda titrerdi babam
irili ufaklı bulutlar arasında
ne Ankara
ne de Drina
hiç değişmedi hücre dolu bakışlarında
biliyorum...
köpükler içinde
bazen durgun
bazen heycanla
karanlık odalarda çizdik annemi
saat kırıklarında
ölümü yaklaştıran yelkovan
ince çizgisinde hayatımın...
ve ilkkez
yukarıdan aşağı titriyor sokak lambaları
yavaşlayarak katlanıyor şiir
her gün biraz daha acıtıyor çocuğu
henüz dokuzumda ilk şubattı istanbul
yüzümü aynadan bastırdı insanlar
tekmelenen gururlar
renk renk
çeşit çeşit sunuluyordu hayat denen vitrinde
oysa çocuklar gibi düşlemiştik
herkes başucumda
hayli taşkın olacaktı kaldırımlarda aşk
gün
kaçak öpüştüğüm düşlerin çalındığı
adını bilmediğim
ismini koyamadığım
şehrin sınırlarında
on iki şubat sonra
yerini değiştiremeyeceğim cümleler bıraktınız bana
tekrar söndürdüler ışıkları
yokmuşsunuz gibi davranıyorum
sırt üstü gittiğiniz tahta kapının ağırlığında
buz gibi...