Hayatı bazen hafife aldığımız olur…
Ve de bizim için aslında değerli olan insanları…
Bir gün öyle bir an gelir ki ;
Ölümün kıyısında buluveririz kendimizi…
İşte o zaman aklıma tek şey gelir : SEVDİKLERİMİZ…

Hayatımız film şeridi gibi geçerken gözümüzün önünden
Dilimiz keşkeleri çoktan sayıklamaya başlamıştır…
Keşke ailemi… Dostlarımı… O’nu…
Bir kez daha görebilsem…

Pişmanlıklar gelir ardı sıra…
Ve de yaşamak isteyip de yaşayamadıklarımız…

Anlık zaman dilimine ne çok düşünce sığdırmışızdır…
Oysa ki yıllarca zamanımız olup da düşünmediğimiz halde…

Nefes alıp verirken ‘’acaba bu son nefesim mi? ‘’ diye endişelenirken
Gözlerimizden akan yaşlar sahiplerini aramaktadır…
Yavaş yavaş soğuyan ellerimizse ; tutunabilecek son bir sıcaklığa muhtaçtır…
Ben buldum…

Sevda pınarımsın demiştim ya hani ;
Sen aktıkça ben coşarım…
Ve yeniden mutlulukla dolup taşarım…
‘’Her şey bitti ‘’ diyip hayatımdan çıkmanı istediğim anda
Meğer seni kaybetmeyi göze alamayacağımı anlamak ;
Bana en büyük ders olsa gerek…

Sana yine ve yeniden AŞIK olmakmış benim kaderim…:shy:
Ömür boyu bu kaderin hükmünü sürmek tek dileğim…