Aynada Gördüğüm Siz Misiniz_?
Oturabilir miyim?”
....
Kendi kapılarımın ardına izin isteyerek girer oldum.
Odalarım boş yok kimseler ilk defa.
Hiçbir şeyiz ve alabildiğine özgürüz..
Odamın duvarları kadar.
Yastığımın kokusu kadar özgür.
Perdeler açılıyor.
İçerisi rüzgardan bir aşkla doluyor.
Alamıyorum kokunuzu.
Sizi tanımıyorum.
Dizeler yavaşlıyor.
Anahtar kırılıyor.
Ben her şarkının sonunda bekliyorum.
Ne istediğimi bilmeyerek.
Yokluk hissi içimi kemiriyor o anda.
Açlık.
Acıkıyor susuyorum.
Ve bir daha asla konuşmuyorum.
İçinizdeki çocukları dışarı da özgür mü sanıyorsunuz acaba,
ya da kimlik yaşınız da mı olgunlaşıyor aşklarınız?
Her yanmaya çalıştığınızda
rüzgara küfür mü eder yalnızlığınız?
Susuyorsunuz anladım.
düşünceleriniz engelli koşularda.
Ve döner dolaşır hayat hep gelir.
Biz ne yaşayacağımıza bile karar veremezken.
Kendi kapılarımızı bile kıramazken.
Bütün nefes bir anda tek bir dudakta toplanır o an.
Sonra dokunup hissettiğimiz her şey acır.
Eller kızarır... Yüz kızarır…
Anılar yüzümüzde zaruri zamanların izlerini bırakır.
Söylenecek tek söz... Alın yazısı…
Sahi siz de kaderinizi alnınızın bir köşesinde mi sanırsınız?
Bayan, siz aşktan anlar mısınız?
Bir anda bir kadın sizin bütün ülkeniz olur mu?
Onun sözcüklerinden bir inci kolye dizip
şiirler yaratır mısınız?
Siz de dudaklarınız kanayınca makyaj yapar mısınız ?
Acılarınızdan kısa olsun diye saçlarınızı korkmadan, gereğinden kısa keser misiniz ?
Korkmayın sizi acıtmam.
Becerebiliyorsanız solmayı beklemeden yanın. Yapabilir misiniz?
Bayan?
Sadece Rüyaymış...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: KonT_KonTes
Okunma Sayısı: 50
Yorum Sayısı: 0
Eklenme Tarihi: 22/06/2009
Kategorisi:Yazılar ve Denemeler
Oturabilir miyim?”
....
Kendi kapılarımın ardına izin isteyerek girer oldum.
Odalarım boş yok kimseler ilk defa.
Hiçbir şeyiz ve alabildiğine özgürüz..
Odamın duvarları kadar.
Yastığımın kokusu kadar özgür.
Perdeler açılıyor.
İçerisi rüzgardan bir aşkla doluyor.
Alamıyorum kokunuzu.
Sizi tanımıyorum.
Dizeler yavaşlıyor.
Anahtar kırılıyor.
Ben her şarkının sonunda bekliyorum.
Ne istediğimi bilmeyerek.
Yokluk hissi içimi kemiriyor o anda.
Açlık.
Acıkıyor susuyorum.
Ve bir daha asla konuşmuyorum.
İçinizdeki çocukları dışarı da özgür mü sanıyorsunuz acaba,
ya da kimlik yaşınız da mı olgunlaşıyor aşklarınız?
Her yanmaya çalıştığınızda
rüzgara küfür mü eder yalnızlığınız?
Susuyorsunuz anladım.
düşünceleriniz engelli koşularda.
Ve döner dolaşır hayat hep gelir.
Biz ne yaşayacağımıza bile karar veremezken.
Kendi kapılarımızı bile kıramazken.
Bütün nefes bir anda tek bir dudakta toplanır o an.
Sonra dokunup hissettiğimiz her şey acır.
Eller kızarır... Yüz kızarır…
Anılar yüzümüzde zaruri zamanların izlerini bırakır.
Söylenecek tek söz... Alın yazısı…
Sahi siz de kaderinizi alnınızın bir köşesinde mi sanırsınız?
Bayan, siz aşktan anlar mısınız?
Bir anda bir kadın sizin bütün ülkeniz olur mu?
Onun sözcüklerinden bir inci kolye dizip
şiirler yaratır mısınız?
Siz de dudaklarınız kanayınca makyaj yapar mısınız ?
Acılarınızdan kısa olsun diye saçlarınızı korkmadan, gereğinden kısa keser misiniz ?
Korkmayın sizi acıtmam.
Becerebiliyorsanız solmayı beklemeden yanın. Yapabilir misiniz?
Bayan?
Sadece Rüyaymış...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: KonT_KonTes
Okunma Sayısı: 50
Yorum Sayısı: 0
Eklenme Tarihi: 22/06/2009
Kategorisi:
