Babam
Gözlerimi hayata ilk açtığımda bir adam vardı karşımda. İsmimi de o adam koymuştu. Sonra gün geçtikce öğrenmeye başladım kim olduğunu. BABA sıfatını taşıyan bir adamdı. Her zaman yanımda olacak olan BABAM dı. Her gecen gün daha çok bağlandım bu adama. Henüz "BABA" sıfatının ne anlama geldiğini bilmediğim rağmen. Ne zaman ağlasam ilk BABAM okşar saçımı.
Büyüdükce BABAMA daha fazla değer vermeye başladım. İlkokula başladığımda, ortaokul, lise hatta ve hatta üniversiteye başladığım ilk gün bile benimle olan adam.
Dünya ya gözlerimi açtığım günden sonrabeni hiç yalnız bırakmayan kişi BABACIM. Her zor anımda yanımda olan BABAM.
Lise de yaşadığım ilk aşkımdan sonra depresyona girdiğimde de BABAM yanımdaydı. Her yanlışımda da doğrumda da yanımda olan ve şuan da olmaya çalışan kişi yine BABAM. O zaman BABAMIN bana verdiği nasihatlardan sonra anladım ki benim ilk aşkım BABAM mış. Hayatım daki ilk erkek olduğu gibi.
Bu denli büyümeme rağmen hala BABAMın değerini anlayamamışım. O her zaman benim yanımda olması BABAMın değerini bileceğime aksine şımarmışım. Çünkü her zaman arkamı yaslayabileceğim dağ gibi birinin yanımda olması beni fazlasıyla şımartmış.
Ama artık BABAMın değerinin çok ii biliyorum. Bir gece BABAMIN rahatsızlanması beni çok fena üzdü. Zaten o gece BABAMlar kalkana kadar beni de uyku tutmamıştı. Sonra BABAMların içerden gelen seslerini duydum. Yatağımdan fırladığım gibi odamdan dışarı BABAM ın yanına attım kendimi.
"Noldu BABA? Neyin var?" dedim. BABAM "rahatsızlandım kızım" dedi ve bana sarıldı. O an içimden bişi kopup gitti sanki. Sonra BABAM "kalk sen yat kızım yarın okulun gideceksin uykusuz kalma bizde yatarız şimdi" dedi. BABAM aynı cümleyi bi kaç kez tekrarlamasıyla yatağıma döndüm.
Henüz yatalı 15 dk olmadan BABAMLARIN evden çıktığını duydum. Babanneme "nereye gidiyorlar" diye sorduğumda "hastaneye dedi. Eniştem, BABAM ve annem üçü gitmişler. Halam da bize geldi. O zamna çok korktum.
Gecenin bi yarısı BABAM çok rahatsız olmasa halamları uyandırmazdı. Halam geldiği andan sonra sanki dilim tutuldu. Hiç bir şey konuşamadım.
BABAMLAR 3 saat sonra hastaneden geldiler. "BABA sonuç ne dediler" diye sordum. BABAMIN gözleri dolu olarak bana baktı ve oturdu. Sonra "böbreklerimde verem yada tümör varmış" dedi. Sanki dünya başıma yıkıldı. BABAM dan bunu duyunca ağlamaktan konuşamadım.
BABAM o haliyle yinede beni rahatlatmaya çalışıyodu. Ben ;BABAMA destek olacağım yerde BABAM bana destek olmaya başladı.
O geceden sonra üzerime bi yorgunluk ve durgunluk çöktü. Kendimi tanıyamaz oldum. Gece gündüz hep BABAMI düşünür oldum. BABAMI hiç aramayan ben günde 3 kez BABAMI arar oldum. Yatıp kalkıp Allah'ıma BABAMIN iyileşmesi için dau ettim.
BABAMA daha çok dikkat eder oldum. Bişey istediğimizde hele ben istediğim de ertesi gün demeden aldığını gördüm. Hergün işe gitmeden çantama fazladan harçlık koyduğunu farkettim. BABAMLA birlikte herşeyin değerinin daha iyi anladım.
BABAMI dşünmekten yemek yiyemez oldum. Halsiz düşerek hasta olmama neden oldum. BABAM onu düşündüğümden hasta olduğumu anladı. Bir hafta boyunca evden dışarı çıkamayınca BABAM tekrar nasihate başladı.
"Bir gün benim gibi tekeri duvara dayayınca anlarsınız herşeyi" dedi. "Kendinize çok dikkat edin" diyerek bitirdi konuşmasını. İşte o zaman anladım artık arkamı dayayabileceğim o dağ çökmekteydi.
Sonra BABAMA destek olamk için eski halime döndüm. kendimi zorlayarak ayakta durdum. BABAMDAN gizli ağlayarak. Derken 1 ay boyunca her hafta 4 gün hastaneye gidip geldiler. Bir çok test yapıldı. Son testinde böbreklerinden parça almışlar. Boğazından boru salınarak alındığı için 2 gün fazla bişi yiyemedi BABAM. O yiyemediği için bizde fazla yiyemedik.
Artık 1 ay bitmişti. Son test sonuçlerıda alınmış. Okuldan eve geldiğimde BABAM işteydi. Anneme "ne dediler anne" diye sordum. Annemde "hepsi temiz çıktı bir şeyi yokmuş" dedi.
Sanki yeniden doğmuş gibi oldum. O anki mutluluğumu hiç bir şeye değişmem. Bu olaydan sonra hayatta en çok değer verdiğim kişi BABAM oldu. Artık BABAMIN değerini çok iyi biliyorum. BABAM için canımı bile verebilirim.
Bu yazıyı yazmamın nedeni; Bazı şeylerin değerini onu kaybetmeden anlayabilmemdir. Kendimi çok şanslı hissediyorum. Çünkü artık BABAMIN değerini bilerek yaşıyorum. Şimdi daha iyi anlıyorum "BABAM" sıfatının anlamını...
[align=right]SweetBaby (sevim)
15.03.08 cumartesi
02:15
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: SweetBaby
Okunma Sayısı: 307
Yorum Sayısı: 22
Eklenme Tarihi: 15/03/2008
Kategorisi:Blolog
Gözlerimi hayata ilk açtığımda bir adam vardı karşımda. İsmimi de o adam koymuştu. Sonra gün geçtikce öğrenmeye başladım kim olduğunu. BABA sıfatını taşıyan bir adamdı. Her zaman yanımda olacak olan BABAM dı. Her gecen gün daha çok bağlandım bu adama. Henüz "BABA" sıfatının ne anlama geldiğini bilmediğim rağmen. Ne zaman ağlasam ilk BABAM okşar saçımı.
Büyüdükce BABAMA daha fazla değer vermeye başladım. İlkokula başladığımda, ortaokul, lise hatta ve hatta üniversiteye başladığım ilk gün bile benimle olan adam.
Dünya ya gözlerimi açtığım günden sonrabeni hiç yalnız bırakmayan kişi BABACIM. Her zor anımda yanımda olan BABAM.
Lise de yaşadığım ilk aşkımdan sonra depresyona girdiğimde de BABAM yanımdaydı. Her yanlışımda da doğrumda da yanımda olan ve şuan da olmaya çalışan kişi yine BABAM. O zaman BABAMIN bana verdiği nasihatlardan sonra anladım ki benim ilk aşkım BABAM mış. Hayatım daki ilk erkek olduğu gibi.
Bu denli büyümeme rağmen hala BABAMın değerini anlayamamışım. O her zaman benim yanımda olması BABAMın değerini bileceğime aksine şımarmışım. Çünkü her zaman arkamı yaslayabileceğim dağ gibi birinin yanımda olması beni fazlasıyla şımartmış.
Ama artık BABAMın değerinin çok ii biliyorum. Bir gece BABAMIN rahatsızlanması beni çok fena üzdü. Zaten o gece BABAMlar kalkana kadar beni de uyku tutmamıştı. Sonra BABAMların içerden gelen seslerini duydum. Yatağımdan fırladığım gibi odamdan dışarı BABAM ın yanına attım kendimi.
"Noldu BABA? Neyin var?" dedim. BABAM "rahatsızlandım kızım" dedi ve bana sarıldı. O an içimden bişi kopup gitti sanki. Sonra BABAM "kalk sen yat kızım yarın okulun gideceksin uykusuz kalma bizde yatarız şimdi" dedi. BABAM aynı cümleyi bi kaç kez tekrarlamasıyla yatağıma döndüm.
Henüz yatalı 15 dk olmadan BABAMLARIN evden çıktığını duydum. Babanneme "nereye gidiyorlar" diye sorduğumda "hastaneye dedi. Eniştem, BABAM ve annem üçü gitmişler. Halam da bize geldi. O zamna çok korktum.
Gecenin bi yarısı BABAM çok rahatsız olmasa halamları uyandırmazdı. Halam geldiği andan sonra sanki dilim tutuldu. Hiç bir şey konuşamadım.
BABAMLAR 3 saat sonra hastaneden geldiler. "BABA sonuç ne dediler" diye sordum. BABAMIN gözleri dolu olarak bana baktı ve oturdu. Sonra "böbreklerimde verem yada tümör varmış" dedi. Sanki dünya başıma yıkıldı. BABAM dan bunu duyunca ağlamaktan konuşamadım.
BABAM o haliyle yinede beni rahatlatmaya çalışıyodu. Ben ;BABAMA destek olacağım yerde BABAM bana destek olmaya başladı.
O geceden sonra üzerime bi yorgunluk ve durgunluk çöktü. Kendimi tanıyamaz oldum. Gece gündüz hep BABAMI düşünür oldum. BABAMI hiç aramayan ben günde 3 kez BABAMI arar oldum. Yatıp kalkıp Allah'ıma BABAMIN iyileşmesi için dau ettim.
BABAMA daha çok dikkat eder oldum. Bişey istediğimizde hele ben istediğim de ertesi gün demeden aldığını gördüm. Hergün işe gitmeden çantama fazladan harçlık koyduğunu farkettim. BABAMLA birlikte herşeyin değerinin daha iyi anladım.
BABAMI dşünmekten yemek yiyemez oldum. Halsiz düşerek hasta olmama neden oldum. BABAM onu düşündüğümden hasta olduğumu anladı. Bir hafta boyunca evden dışarı çıkamayınca BABAM tekrar nasihate başladı.
"Bir gün benim gibi tekeri duvara dayayınca anlarsınız herşeyi" dedi. "Kendinize çok dikkat edin" diyerek bitirdi konuşmasını. İşte o zaman anladım artık arkamı dayayabileceğim o dağ çökmekteydi.
Sonra BABAMA destek olamk için eski halime döndüm. kendimi zorlayarak ayakta durdum. BABAMDAN gizli ağlayarak. Derken 1 ay boyunca her hafta 4 gün hastaneye gidip geldiler. Bir çok test yapıldı. Son testinde böbreklerinden parça almışlar. Boğazından boru salınarak alındığı için 2 gün fazla bişi yiyemedi BABAM. O yiyemediği için bizde fazla yiyemedik.
Artık 1 ay bitmişti. Son test sonuçlerıda alınmış. Okuldan eve geldiğimde BABAM işteydi. Anneme "ne dediler anne" diye sordum. Annemde "hepsi temiz çıktı bir şeyi yokmuş" dedi.
Sanki yeniden doğmuş gibi oldum. O anki mutluluğumu hiç bir şeye değişmem. Bu olaydan sonra hayatta en çok değer verdiğim kişi BABAM oldu. Artık BABAMIN değerini çok iyi biliyorum. BABAM için canımı bile verebilirim.
Bu yazıyı yazmamın nedeni; Bazı şeylerin değerini onu kaybetmeden anlayabilmemdir. Kendimi çok şanslı hissediyorum. Çünkü artık BABAMIN değerini bilerek yaşıyorum. Şimdi daha iyi anlıyorum "BABAM" sıfatının anlamını...
[align=right]SweetBaby (sevim)
15.03.08 cumartesi
02:15
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: SweetBaby
Okunma Sayısı: 307
Yorum Sayısı: 22
Eklenme Tarihi: 15/03/2008
Kategorisi:
