Ben Küskünüm Kendime
Dünden beri bir küskünlük var içimde. Dizlerini kendine çekip oturmuş, kollarını dizleri üzerinde bağlamış, öylece bekler gibiyim hayatın kapısında. Küskünüm… “Hadi kalk içeri gel” dese biri, omuz silkecek gibiyim. İçim savaş yeri gibi. Çarpışmakta, eksik ya da fazlasıyla bana ait olan herşey. Artık ben bile bilmiyorum, kim, ne zaman icat etti bu kavgayı? Kim ne kadarına karıştı, kim bitirmek için uğraştı?
İçim savaş yeri gibi. Nasıl da yaralıyorum, bana iyi gelecek herşeyi. Belki de öldürüyorum kimini. Hem de karıncayı bile incitemeyen ben. Yağmalıyor, talan ediyorum içimin huzurlu iklimini. Fırtınalar, kasırgalar başlıyor, toza dumana karışıyor tüm mutlu haberler. Gölgeleniyor iyilikten yapılma kaleler. Güneşe çıkıyor, tazeleniyor, içimde kanayan yerler. Savaş alanı gibi içim. Öyle bir hüzün var ki nedensiz, damlalarını bile koyvermiyor gözlerim.
Kimbilir neden kaçıyorum yine. Aklıma gelen neyi örtbas etmek için yapıyorum bunları? Sınırları nerede bu yolların? Nereye varmak istiyorum ben ve nerede kesiliveriyor tamamlanmamış yollar? “Gel başla kaldığın yerden.” dese biri, kulaklarını tıkayıp, şarkı söylemeye başlayan çocuklar gibiyim karşısında. Böyle yaparak duymayacağım güya. Mantıkla uğraşmak istemiyorum. Mantıklı olmak istemiyorum. Yanımda biri konuşuyor hararetle. Birşeyler anlatıyor işle ilgili. Ben ise bedenini uzaktan izleyen bir ruh gibi uzaklaşıyorum oradan. Ardımda kalıyor tüm konuşmalar. Duyduğum sadece içimden yansıyanlar.
Küskünüm… Ama kimseye değil küskünlüğüm, kendime. Konuşacak, anlatacak kelime yok. Benzetebileceğim bir durum yok. Neye benziyor kendine küsmek, henüz ifade edemiyorum. Hani beğenmediğimiz yiyecekler için, “saman gibi” deriz ya bazen. Sanki saman yemişiz gibi. Ama benzetiriz işte. Kendine küsmek de belki biraz öyle. Saman gibi yani, tadı-tuzu yok. Manasız bir hal. Bu hal de geçecek elbet, biliyorum. Ayağa kalkmak için bulursam mecal.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Parpali
Okunma Sayısı: 145
Yorum Sayısı: 2
Eklenme Tarihi: 24/06/2009
Kategorisi:Günlük
Dünden beri bir küskünlük var içimde. Dizlerini kendine çekip oturmuş, kollarını dizleri üzerinde bağlamış, öylece bekler gibiyim hayatın kapısında. Küskünüm… “Hadi kalk içeri gel” dese biri, omuz silkecek gibiyim. İçim savaş yeri gibi. Çarpışmakta, eksik ya da fazlasıyla bana ait olan herşey. Artık ben bile bilmiyorum, kim, ne zaman icat etti bu kavgayı? Kim ne kadarına karıştı, kim bitirmek için uğraştı?
İçim savaş yeri gibi. Nasıl da yaralıyorum, bana iyi gelecek herşeyi. Belki de öldürüyorum kimini. Hem de karıncayı bile incitemeyen ben. Yağmalıyor, talan ediyorum içimin huzurlu iklimini. Fırtınalar, kasırgalar başlıyor, toza dumana karışıyor tüm mutlu haberler. Gölgeleniyor iyilikten yapılma kaleler. Güneşe çıkıyor, tazeleniyor, içimde kanayan yerler. Savaş alanı gibi içim. Öyle bir hüzün var ki nedensiz, damlalarını bile koyvermiyor gözlerim.
Kimbilir neden kaçıyorum yine. Aklıma gelen neyi örtbas etmek için yapıyorum bunları? Sınırları nerede bu yolların? Nereye varmak istiyorum ben ve nerede kesiliveriyor tamamlanmamış yollar? “Gel başla kaldığın yerden.” dese biri, kulaklarını tıkayıp, şarkı söylemeye başlayan çocuklar gibiyim karşısında. Böyle yaparak duymayacağım güya. Mantıkla uğraşmak istemiyorum. Mantıklı olmak istemiyorum. Yanımda biri konuşuyor hararetle. Birşeyler anlatıyor işle ilgili. Ben ise bedenini uzaktan izleyen bir ruh gibi uzaklaşıyorum oradan. Ardımda kalıyor tüm konuşmalar. Duyduğum sadece içimden yansıyanlar.
Küskünüm… Ama kimseye değil küskünlüğüm, kendime. Konuşacak, anlatacak kelime yok. Benzetebileceğim bir durum yok. Neye benziyor kendine küsmek, henüz ifade edemiyorum. Hani beğenmediğimiz yiyecekler için, “saman gibi” deriz ya bazen. Sanki saman yemişiz gibi. Ama benzetiriz işte. Kendine küsmek de belki biraz öyle. Saman gibi yani, tadı-tuzu yok. Manasız bir hal. Bu hal de geçecek elbet, biliyorum. Ayağa kalkmak için bulursam mecal.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Parpali
Okunma Sayısı: 145
Yorum Sayısı: 2
Eklenme Tarihi: 24/06/2009
Kategorisi:
