Bir Kış Akşamı
BİR KIŞ AKŞAMI
Yine bir kış akşamıydı ve gök kubbeden düşen kar taneleri tenimi okşuyordu, adeta şevkatli bir anne eli gibi… Dar sokaklar, ben ve kaldırımlar… Ne çok ortak yanımız vardı bizim. Onlarda benim gibi ıssız, yorgun, dünyanın kirine bulaşmış ve yalnız değiller miydi? Her köşesinde farklı farklı anıları vardı birilerinin. Benim de anılarım vardı. O sokaklar mı anılara, benim anılarıma sahip çıkamamışlardı yoksa ben mi o anılara sahip çıkamadım. Ama anılar yerli yerindeydi. Tek bir şey eksikti. O tek şey olmazsa ne anlamı kalırdı ki anıların! O bir tek şey, sen!
Şimdi nerededir, ne yapar diye sorar oldum anılarıma. Anılarım boynu bükük masum bir çocuktu şimdilerde. Ne sesim gider o masum çocuğa ne başka bir şey.
Oysa ne kadar zaman geçmişti aradan. Unutmak için zaman ilaçtı hani. Peki ya ben neden hala unutmadım seni ve sanki hiç unutmayacakmışım gibi… Kurtulamıyorum senden, unutmak ne zordu ah bir bilseydin, keşke bilseydin… Bilseydin belki ruhumu acıtmazdı bu kadar hayalin. Acaba tekrar gelir miydin yanıma? Yok, yok daha çok acıtırdın canımı. Olmaz bir kez daha dayanamazdı gidişine enkaza dönmüş yüreğim.
Kendimle, bendeki senle konuşurken hava daha da soğumuştu. Oysa bu sokaklarda hiç üşememiştik önceden…
Evet evet kendimle konuşuyordum. Yeter bu kadar anıları ve zihnimin kesitlerini bu dar sokaklarda ve boş kaldırımlarda bırakmalıyım artık. Dönüş vaktinin geldiği anlaşıldı. Herşeyi o sokaklarda bıraktım diyelim. Peki ya gidişinden, sensizliğimden nasıl vazgeçerim…
Yine yapamadım, yine olmadı. Başka bir kış akşamı başka bir rüzgârda söylemeli bu şarkıyı. Belki o zaman silinirim yeryüzünden…[hr]
arkadaşlar bi yorum yaparmısınız yani geliştirilebilir mi??????
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: simges_nil
Okunma Sayısı: 147
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 18/05/2009
Kategorisi:Kendi Yazılarınız ve Denemeleriniz
BİR KIŞ AKŞAMI
Yine bir kış akşamıydı ve gök kubbeden düşen kar taneleri tenimi okşuyordu, adeta şevkatli bir anne eli gibi… Dar sokaklar, ben ve kaldırımlar… Ne çok ortak yanımız vardı bizim. Onlarda benim gibi ıssız, yorgun, dünyanın kirine bulaşmış ve yalnız değiller miydi? Her köşesinde farklı farklı anıları vardı birilerinin. Benim de anılarım vardı. O sokaklar mı anılara, benim anılarıma sahip çıkamamışlardı yoksa ben mi o anılara sahip çıkamadım. Ama anılar yerli yerindeydi. Tek bir şey eksikti. O tek şey olmazsa ne anlamı kalırdı ki anıların! O bir tek şey, sen!
Şimdi nerededir, ne yapar diye sorar oldum anılarıma. Anılarım boynu bükük masum bir çocuktu şimdilerde. Ne sesim gider o masum çocuğa ne başka bir şey.
Oysa ne kadar zaman geçmişti aradan. Unutmak için zaman ilaçtı hani. Peki ya ben neden hala unutmadım seni ve sanki hiç unutmayacakmışım gibi… Kurtulamıyorum senden, unutmak ne zordu ah bir bilseydin, keşke bilseydin… Bilseydin belki ruhumu acıtmazdı bu kadar hayalin. Acaba tekrar gelir miydin yanıma? Yok, yok daha çok acıtırdın canımı. Olmaz bir kez daha dayanamazdı gidişine enkaza dönmüş yüreğim.
Kendimle, bendeki senle konuşurken hava daha da soğumuştu. Oysa bu sokaklarda hiç üşememiştik önceden…
Evet evet kendimle konuşuyordum. Yeter bu kadar anıları ve zihnimin kesitlerini bu dar sokaklarda ve boş kaldırımlarda bırakmalıyım artık. Dönüş vaktinin geldiği anlaşıldı. Herşeyi o sokaklarda bıraktım diyelim. Peki ya gidişinden, sensizliğimden nasıl vazgeçerim…
Yine yapamadım, yine olmadı. Başka bir kış akşamı başka bir rüzgârda söylemeli bu şarkıyı. Belki o zaman silinirim yeryüzünden…[hr]
arkadaşlar bi yorum yaparmısınız yani geliştirilebilir mi??????
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: simges_nil
Okunma Sayısı: 147
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 18/05/2009
Kategorisi:
