Ay, bulutların arkasından yüzünü gösterdi.Az rüzgarlı bir hava vardı.Deniz engin sularında, ayın şavkını kucakladı.Ay ışığının vurduğu yerlerde beni alıp giden bir şey vardı.Gözlerim uzun zamandır ilk defa başka yere dalıyordu.Sanki baktığım derinliklerden yansıyan hazinenin farkındaydım.Güzellikler derinliklerde saklıdır diye düşündüm.Ne zamandır güzelliklerin farkında değilmişim.Beni içine alan bu manzara içimde bir de kapı açtı.İnceden tebessüm ettim.Ay sanki daha bir yaklaştı.Bir iç çektim.Deniz deniz , kum kum, iyot iyot koktu.Duyularım tamamen açılmıştı.Hava serindi ama üşümüyordum.Yada için için hissetmek istiyordum.Acıyı, hüznü, soğuğu...Daldım ayışığının yüreğime vurduğu derinliklere.İnce ince, kum gibi içime işledi hüzün...Kumlara dokundum.Bir avuç kum aldım.Elimi havaya kaldırdım. Kumlar savruldu.Ben savruldum.Kumlar uçuştu derinliklerime.Beni yine bir düşünce aldı.Bugün hüzün güzelliklerin içinden geldi.Bugün hüzün ayışığının derinliklerinde, içinde yok olmak, kaybolmak anladım.İçime sokuldukça rüzgar yangınım alev alev, köz köz, oldu.Bugün senin hiç adın anıldı mı?Yok öyle bir aptallık yapmayacağım.Bu hüzün senden değil bana benden gelendi.Senin hiç gelmediğin yerlerden geldi.Kendimi kandırmayacağım.Evet senden hüznüm, senden değil diyen aptal benim.Her şarkı, her şiir, her resim sana yol alıyorsa, bu güzelim manzara da senden bana çıkıyor...Daha bu yollar, git git bitmez bilesin...