Bugün De Ayrıyız …
Ayrılığın sayamadığım günlerinden saymak istemediğim günlerinden biri
Bugün bir heyecanla uyandım ve uyanır uyanmaz telefonuma baktım. Bir mesaj alındı diyordu sendin o mesajı atan, hem heyecan hem de şaşkınlıkla açtım mesajını, meğersem gece atmışsın ben uyurken yine birçok güzel sözcüğü içinde tutarak yine içine atarak sadece “iyi uykular” yazmış telefonunu kapamışsın.
Bugün resmine dokundum ben öptüm yine
Zaman ağır ol henüz erken demek için güle güle
Sesini özledim özledim çok haberim yok durmuş dünya niye
Seninle birlikte kaybolanları arıyorum başka şeylerde
Bugün bir ayrı geçti günüm her şeyin yoğunluğu bir kenara seni düşünmek güzel, ayrıldığımızı hatırlamak acı vericiydi. Ama başım dikti bugün boynumu bükmedim içimdeki umut ışığına tutundum yine Necip Fazıl’dan feyz alarak…
Mehmed’im, sevinin, başlar yüksekte!
Ölsek de sevinin, eve dönsek de!
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!
Yarın elbet bizim, elbet bizimdir!
Gün doğmuş, gün batmış, ebet bizimdir!
Bugün sen vardın gülerek bakan ağlayan gözlerimde ve hiçbir göz ile göz göze gelmedim bugün, nedendir bilmem belki de seni kıskandım seni görsünler istemedim. Faruk Nafiz gibiydim bugün sen kendimden bile kıskandım sanki yanımdaymışsın sanki hala elimi tutuyormuşsun gibi.
Sakın bir söz söyleme… Yüzüme bakma sakın!
Sesini duyan olur, sana göz koyan olur.
Düşmanımdır seni kim bulursa cana yakın,
Anan bile okşarsa benim bağrım kan olur…
Bugün bir çiçek gördüm, dalından bir ahenkle sarkıyordu. Çiçeği görsen koparmaya kıyamazdın… Çiçekçinin önünden geçerken frezyalar bana bakıyorlardı sanki üzülme dercesine… Yine bugün bir çiçek daha gördüm, kimsesiz bir duvarın üzerine kimsesiz bir şekilde bırakılmış. Ne tutunacak bir dalı var ne de onu besleyecek bir toprak bir su… Tıpkı sensiz kalmış ben gibi…
Bir çiçek vardı, dört mevsimde yaşayan
Bir çiçek vardı, gözleri sevgi arayan
Bir çiçek vardı, hüzünlü gecelerde ağlayan
Bir çiçek vardı, acılara umut bağlayan
Bugün seni sordu dostlarım. Ne kadar zormuş sensizliği anlatmak. Varlığında heyecanımdan, aşkımdan anlatamıyordum seni. Gözlerimden anlıyorlardı. Şimdi ise yoksun… Onların da gözlerine bakamadım, konuyu değiştirdim, aklıma sevdiğin bir şiir geldi ve hissettim; şiirler de ağlıyordu tıpkı benim gibi sessiz, çaresiz…
Seni anlatabilsem seni…
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini…
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Parpali
Okunma Sayısı: 140
Yorum Sayısı: 2
Eklenme Tarihi: 18/05/2009
Kategorisi:Kendi Yazılarınız ve Denemeleriniz
Ayrılığın sayamadığım günlerinden saymak istemediğim günlerinden biri
Bugün bir heyecanla uyandım ve uyanır uyanmaz telefonuma baktım. Bir mesaj alındı diyordu sendin o mesajı atan, hem heyecan hem de şaşkınlıkla açtım mesajını, meğersem gece atmışsın ben uyurken yine birçok güzel sözcüğü içinde tutarak yine içine atarak sadece “iyi uykular” yazmış telefonunu kapamışsın.
Bugün resmine dokundum ben öptüm yine
Zaman ağır ol henüz erken demek için güle güle
Sesini özledim özledim çok haberim yok durmuş dünya niye
Seninle birlikte kaybolanları arıyorum başka şeylerde
Bugün bir ayrı geçti günüm her şeyin yoğunluğu bir kenara seni düşünmek güzel, ayrıldığımızı hatırlamak acı vericiydi. Ama başım dikti bugün boynumu bükmedim içimdeki umut ışığına tutundum yine Necip Fazıl’dan feyz alarak…
Mehmed’im, sevinin, başlar yüksekte!
Ölsek de sevinin, eve dönsek de!
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!
Yarın elbet bizim, elbet bizimdir!
Gün doğmuş, gün batmış, ebet bizimdir!
Bugün sen vardın gülerek bakan ağlayan gözlerimde ve hiçbir göz ile göz göze gelmedim bugün, nedendir bilmem belki de seni kıskandım seni görsünler istemedim. Faruk Nafiz gibiydim bugün sen kendimden bile kıskandım sanki yanımdaymışsın sanki hala elimi tutuyormuşsun gibi.
Sakın bir söz söyleme… Yüzüme bakma sakın!
Sesini duyan olur, sana göz koyan olur.
Düşmanımdır seni kim bulursa cana yakın,
Anan bile okşarsa benim bağrım kan olur…
Bugün bir çiçek gördüm, dalından bir ahenkle sarkıyordu. Çiçeği görsen koparmaya kıyamazdın… Çiçekçinin önünden geçerken frezyalar bana bakıyorlardı sanki üzülme dercesine… Yine bugün bir çiçek daha gördüm, kimsesiz bir duvarın üzerine kimsesiz bir şekilde bırakılmış. Ne tutunacak bir dalı var ne de onu besleyecek bir toprak bir su… Tıpkı sensiz kalmış ben gibi…
Bir çiçek vardı, dört mevsimde yaşayan
Bir çiçek vardı, gözleri sevgi arayan
Bir çiçek vardı, hüzünlü gecelerde ağlayan
Bir çiçek vardı, acılara umut bağlayan
Bugün seni sordu dostlarım. Ne kadar zormuş sensizliği anlatmak. Varlığında heyecanımdan, aşkımdan anlatamıyordum seni. Gözlerimden anlıyorlardı. Şimdi ise yoksun… Onların da gözlerine bakamadım, konuyu değiştirdim, aklıma sevdiğin bir şiir geldi ve hissettim; şiirler de ağlıyordu tıpkı benim gibi sessiz, çaresiz…
Seni anlatabilsem seni…
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini…
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Parpali
Okunma Sayısı: 140
Yorum Sayısı: 2
Eklenme Tarihi: 18/05/2009
Kategorisi:
