Daha Fazla Yabancı Ölmek İstemiyorum Sana
[color=#9400D3]Iyilikten, safliktan ulasamadim kendime burada… Burasi durmadan hizlanan bir kent. Burada sonsuz arzu carpisir. Sonsuz aci… Sonsuz hirs…
En baslarda ne istedim tam bilmiyorum. Ama oyle acik ve duruydu ki gordugum hersey, nereye ve kime baksam beni kendisine inandiriyordu. Henuz icimde bir baskasi yoktu. Icimde benden ayri, bana karsi bir ses yoktu. Gidemedigim yerleri mutlu ozlerdim, cunku gitmesem bile bilirdim ki oralari da benden bir parcaydi.
Cok az ve usulca konusulurdu.
Cunku sessizlik vardi ve ve bu sessizlikte en kucuk sesler bile cabucak yayilirdi heryere. Sessizlik kutsaldi, cunku butun sesleri o saklardi koynunda.
Evlerin onunde kucuk bahceler vardi. Geceleri isil isil yanan kucuk dus agaclari vardi. Hersey bizim icin yaratilmisti sanki, gorundugu gibi olan ruhumuza gore. Geceler gunduzlere usulca sokulurdu. Yavasti hersey. Cok yavas…
Kutsal ve sonsuz bir aynaydi gokyuzu. Kendisine ictenlikle ve sabirla bakanlarin ismini sayiklardi…
O zaman da vardi kotuluk ve siddet… O zaman da vardi yalan ve sevgisizlik… Ama yavas donerdi dunya. Garip, kutsal bir sessizlik vardi heryerde. Utanirdi kotuler yaptiklarindan. Pismanlik duyulurdu her yalandan sonra. Sanki mecbur kalindigi icin sevgisizdi insanlar.
Top oynardik mezarliklarda. Oluler dunyanin en sevecen insanlariydilar. Hayati onlar sevdirirdi bize. Ayni gunesin altina uzanirdik birlikte.
O zaman bir tek kalbim vardi benim. Gozlerim bana aitti nereye gitsem. Icimde kendi sesimden baska hicbir ses yoktu.
Hayatin o dinmeyen agrisiyla hatirlardim kendimi. Susar dinlerdim. O agriyi incitmemeye calisirdim. Kacmazdim ondan. Bilirdim ki istesem de kacamam ondan. Gunesin dogusu ya da batisina nasil saygi duyuyorsam ona da oyle derin bir saygi duyardim…
Toprak, icimde sakladigim halde ulasamadigim sevgiliydi… Kendimle degil, topragin sirriyla yarisirdim. Kendimden degil, topragin sirrindan urkerdim… Bu urkuntuyle barismak icin sIk sIk topraga yuz surerdim. Koklardim onu. Ciplak bir hazla yururdum uzerinde. Kalbimin uzerinde yurur gibi…
Sonra sular geliyor aklima. Aktikca yuzun gibi aydinlanan sular. Ilk orada hatirliyorum seni. Icimde henuz baska bir ses yokken. Kalbim ve gozlerim sadece bana aitken…
O sularin pesinde, hayatimin pesinde, yuzunun pesinde…
Ilk orada akip giden sularda seninle kendimi gordum. En cok sende sevdim kendimi. Akip giden sularda. Ilk kez sende gordum ozlemlerimi… Akip giden kalbimi… O parcalanmis ve sadece sana ait benligimi ilk kez sende gordum…
O yavasca donen dunyayi, butun sesleri icinde saklayan o kutsal sessizligi… Kendisine sabirla ve ictenlikle bakanin adini sayiklayan o sonsuz gokyuzunu… Gokyuzunun el verdigi o kucuk dus bahcelerini…
Toprakla sular arasindaydi kalbim. Bu yakinlikta ne varsa, bu sir nereye varacaksa gormek isterdim. Cunku oyle inanirdim ki kendime, nereye baksam seni gorurdum. Toprakla sular arasinda giderek aydinlanan yuzunu.
Dalgalarin aydinligi vururdu terkedilmis evlere. Bir kapi acilir, iceri usumus bir isIk girerdi. Disarida bir sonsuzluk kimsesiz yanardi. Bir ceset vururdu sahile, omrum olurdu yorgun ve islak saclari… Sen olurdun yuzunu saklayan herkes… Sonra… Sonra biterdi toprak… Akmaz olurdu sular. Kirlenirdi o kutsal sessizlik… Dus agaclari kesilirdi… Seni bekleyecek yer birakmazlardi bana… Suruklerdi beni pesinden hizlanan dunya, bu durmadan hizlanan kent… Suruklerdi beni kalbimden ayrilan ikinci kalp, suruklerdi beni gozumden ayrilan ikinci goz… Ruhumdan ayrilan obur ruh, suruklerdi beni…
Artik bu kent o kent degil, bu kalp o kalp degil, bu gozler o gozler degil… Seni sevdigine inandigim o insan bu insan degil…
Burada gidilecek hicbir yer yok. Insan en fazla o obur, o yalanci kalbine carpiyor… Burada insan en fazla o sahte gozunu hissediyor ici aciyarak… Ne kadar sevse de dunyanin butun sevgisizligini uzerine aliyor burada insan… Hep baskalarinin sahte yasini tutuyor…
Burada her sabah, her aksam insan yeniden, hep yeniden basliyor hayatina. Sanki hic yasanmamis gibi, hic gidilmemis gibi, hic ders alinmamis gibi… Burada insanin yalan yuzu degil, o en derinde sakladigi kalbi karariyor once…
Artik burasi herhangi bir kent: Kalabalik, doyumsuz, aceleci, konuskan, acimasiz, telasli unutkan, intikam dolu ve hep kaybetmis… Burada sistem, kirletilmis arzularla icimize, beynimize siziyor, o “kurtarilmis beyin hucrelerimize”. Iste sevgiyi, yitirdigimiz ve ozledigimiz askimizi, iste en derinde yatan insanligimizi aradigimiz yer burasi…
Iste seni aradigim yer burasi: Hersey satilik burada, hersey ambalajli. Sevgi, umut, utopya, baskaldiri, inanc, olum, farkli hayatlar… Hersey, hersey satilik burada.. Burada herseyin bir fiyati var… Burasi durmadan hizlanan bir kent… Ask bile burada serbest piyasa kurallarina bagli… Sahte bir kalple pesinden kostugum bu dunya seni bana anlatmaz, artik biliyorum…
Burasi benim onumden kosan bir kent… Burada ikinci kalbimle, ikinci gozumle, ikinci benligimle yarisiyorum. Burada kendimle amansiz kavgaliyim…
Seni sevdigim kadar sevmedim bu hayati, inan… Ne olur bir tek buna inan…
Cunku sende gokyuzum var. sende sonsuz yagmurlarim, kutsal sessizliklerim var… Sende o kucuk dus agaclarim var… Affet bu kucuk insanligimi… Affet pesinden geldigim bu kenti… Affet o derin doyumsuzlugumu…
Goremedim affet, sen bu kentte denizden cikan bir cesettin. O yorgun ve islak saclari omrum olan bir ceset… Affet beni… Gidilecek baska bir yer yokmus bu kentte… Toprakla akan su arasindaki yuzunden baska… Iste bunu ogrettin bana… O sessiz, o kutsal yuzunle bana bunu ogrettin. Bu kentte ask olamayacagini… Beni kendine cagirdin. Aksamin o istirapli esigine…
Son bir umutla sana sariliyorum sevgili. Dunya nereye giderse gitsin, bir tek sen kaldin bu kentte, birtek sen kaldin icimdeki iyilik yuzunden utandirmayan beni…
Ben bu dunyadan kactim ve gidecek baska yerim yok…
Burasi icimi kanatarak hizlanan bir kent…
Bir yanim olu, bir yanim sen…
Sevgiliysen tani beni, bil oyleyse…
Dedigin gibi sevgili, daha fazla yabanci olmek istemiyorum sana…
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: GULEN GOZLUM
Okunma Sayısı: 198
Yorum Sayısı: 4
Eklenme Tarihi: 27/05/2009
Kategorisi:Kendi Yazılarınız ve Denemeleriniz
[color=#9400D3]Iyilikten, safliktan ulasamadim kendime burada… Burasi durmadan hizlanan bir kent. Burada sonsuz arzu carpisir. Sonsuz aci… Sonsuz hirs…
En baslarda ne istedim tam bilmiyorum. Ama oyle acik ve duruydu ki gordugum hersey, nereye ve kime baksam beni kendisine inandiriyordu. Henuz icimde bir baskasi yoktu. Icimde benden ayri, bana karsi bir ses yoktu. Gidemedigim yerleri mutlu ozlerdim, cunku gitmesem bile bilirdim ki oralari da benden bir parcaydi.
Cok az ve usulca konusulurdu.
Cunku sessizlik vardi ve ve bu sessizlikte en kucuk sesler bile cabucak yayilirdi heryere. Sessizlik kutsaldi, cunku butun sesleri o saklardi koynunda.
Evlerin onunde kucuk bahceler vardi. Geceleri isil isil yanan kucuk dus agaclari vardi. Hersey bizim icin yaratilmisti sanki, gorundugu gibi olan ruhumuza gore. Geceler gunduzlere usulca sokulurdu. Yavasti hersey. Cok yavas…
Kutsal ve sonsuz bir aynaydi gokyuzu. Kendisine ictenlikle ve sabirla bakanlarin ismini sayiklardi…
O zaman da vardi kotuluk ve siddet… O zaman da vardi yalan ve sevgisizlik… Ama yavas donerdi dunya. Garip, kutsal bir sessizlik vardi heryerde. Utanirdi kotuler yaptiklarindan. Pismanlik duyulurdu her yalandan sonra. Sanki mecbur kalindigi icin sevgisizdi insanlar.
Top oynardik mezarliklarda. Oluler dunyanin en sevecen insanlariydilar. Hayati onlar sevdirirdi bize. Ayni gunesin altina uzanirdik birlikte.
O zaman bir tek kalbim vardi benim. Gozlerim bana aitti nereye gitsem. Icimde kendi sesimden baska hicbir ses yoktu.
Hayatin o dinmeyen agrisiyla hatirlardim kendimi. Susar dinlerdim. O agriyi incitmemeye calisirdim. Kacmazdim ondan. Bilirdim ki istesem de kacamam ondan. Gunesin dogusu ya da batisina nasil saygi duyuyorsam ona da oyle derin bir saygi duyardim…
Toprak, icimde sakladigim halde ulasamadigim sevgiliydi… Kendimle degil, topragin sirriyla yarisirdim. Kendimden degil, topragin sirrindan urkerdim… Bu urkuntuyle barismak icin sIk sIk topraga yuz surerdim. Koklardim onu. Ciplak bir hazla yururdum uzerinde. Kalbimin uzerinde yurur gibi…
Sonra sular geliyor aklima. Aktikca yuzun gibi aydinlanan sular. Ilk orada hatirliyorum seni. Icimde henuz baska bir ses yokken. Kalbim ve gozlerim sadece bana aitken…
O sularin pesinde, hayatimin pesinde, yuzunun pesinde…
Ilk orada akip giden sularda seninle kendimi gordum. En cok sende sevdim kendimi. Akip giden sularda. Ilk kez sende gordum ozlemlerimi… Akip giden kalbimi… O parcalanmis ve sadece sana ait benligimi ilk kez sende gordum…
O yavasca donen dunyayi, butun sesleri icinde saklayan o kutsal sessizligi… Kendisine sabirla ve ictenlikle bakanin adini sayiklayan o sonsuz gokyuzunu… Gokyuzunun el verdigi o kucuk dus bahcelerini…
Toprakla sular arasindaydi kalbim. Bu yakinlikta ne varsa, bu sir nereye varacaksa gormek isterdim. Cunku oyle inanirdim ki kendime, nereye baksam seni gorurdum. Toprakla sular arasinda giderek aydinlanan yuzunu.
Dalgalarin aydinligi vururdu terkedilmis evlere. Bir kapi acilir, iceri usumus bir isIk girerdi. Disarida bir sonsuzluk kimsesiz yanardi. Bir ceset vururdu sahile, omrum olurdu yorgun ve islak saclari… Sen olurdun yuzunu saklayan herkes… Sonra… Sonra biterdi toprak… Akmaz olurdu sular. Kirlenirdi o kutsal sessizlik… Dus agaclari kesilirdi… Seni bekleyecek yer birakmazlardi bana… Suruklerdi beni pesinden hizlanan dunya, bu durmadan hizlanan kent… Suruklerdi beni kalbimden ayrilan ikinci kalp, suruklerdi beni gozumden ayrilan ikinci goz… Ruhumdan ayrilan obur ruh, suruklerdi beni…
Artik bu kent o kent degil, bu kalp o kalp degil, bu gozler o gozler degil… Seni sevdigine inandigim o insan bu insan degil…
Burada gidilecek hicbir yer yok. Insan en fazla o obur, o yalanci kalbine carpiyor… Burada insan en fazla o sahte gozunu hissediyor ici aciyarak… Ne kadar sevse de dunyanin butun sevgisizligini uzerine aliyor burada insan… Hep baskalarinin sahte yasini tutuyor…
Burada her sabah, her aksam insan yeniden, hep yeniden basliyor hayatina. Sanki hic yasanmamis gibi, hic gidilmemis gibi, hic ders alinmamis gibi… Burada insanin yalan yuzu degil, o en derinde sakladigi kalbi karariyor once…
Artik burasi herhangi bir kent: Kalabalik, doyumsuz, aceleci, konuskan, acimasiz, telasli unutkan, intikam dolu ve hep kaybetmis… Burada sistem, kirletilmis arzularla icimize, beynimize siziyor, o “kurtarilmis beyin hucrelerimize”. Iste sevgiyi, yitirdigimiz ve ozledigimiz askimizi, iste en derinde yatan insanligimizi aradigimiz yer burasi…
Iste seni aradigim yer burasi: Hersey satilik burada, hersey ambalajli. Sevgi, umut, utopya, baskaldiri, inanc, olum, farkli hayatlar… Hersey, hersey satilik burada.. Burada herseyin bir fiyati var… Burasi durmadan hizlanan bir kent… Ask bile burada serbest piyasa kurallarina bagli… Sahte bir kalple pesinden kostugum bu dunya seni bana anlatmaz, artik biliyorum…
Burasi benim onumden kosan bir kent… Burada ikinci kalbimle, ikinci gozumle, ikinci benligimle yarisiyorum. Burada kendimle amansiz kavgaliyim…
Seni sevdigim kadar sevmedim bu hayati, inan… Ne olur bir tek buna inan…
Cunku sende gokyuzum var. sende sonsuz yagmurlarim, kutsal sessizliklerim var… Sende o kucuk dus agaclarim var… Affet bu kucuk insanligimi… Affet pesinden geldigim bu kenti… Affet o derin doyumsuzlugumu…
Goremedim affet, sen bu kentte denizden cikan bir cesettin. O yorgun ve islak saclari omrum olan bir ceset… Affet beni… Gidilecek baska bir yer yokmus bu kentte… Toprakla akan su arasindaki yuzunden baska… Iste bunu ogrettin bana… O sessiz, o kutsal yuzunle bana bunu ogrettin. Bu kentte ask olamayacagini… Beni kendine cagirdin. Aksamin o istirapli esigine…
Son bir umutla sana sariliyorum sevgili. Dunya nereye giderse gitsin, bir tek sen kaldin bu kentte, birtek sen kaldin icimdeki iyilik yuzunden utandirmayan beni…
Ben bu dunyadan kactim ve gidecek baska yerim yok…
Burasi icimi kanatarak hizlanan bir kent…
Bir yanim olu, bir yanim sen…
Sevgiliysen tani beni, bil oyleyse…
Dedigin gibi sevgili, daha fazla yabanci olmek istemiyorum sana…
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: GULEN GOZLUM
Okunma Sayısı: 198
Yorum Sayısı: 4
Eklenme Tarihi: 27/05/2009
Kategorisi:
