Deniz Siler Balıkların Gözyaşlarını
Bize, balıkların acı çekmediğini öğrettiler: Ölürlerken acı çekmezlermiş; birbirlerinden ayrılırlarken de.
Arkadaşları yahut akrabaları ölürken de acı çekmezlermiş. Çünkü duyguları yokmuş onların. Sonra, aşık da olamazlarmış. Çünkü hayvan onlar, güdüleriyle yaşarlarmış...
Peki ağlarlar mı balıklar?
Bunu henüz öğretmediler!..
Ama balıklar ağladıklarında, gözyaşlarını silemezler. Çünkü elleri yoktur onların. Yanaklarından aşağı da süzülmez gözyaşları. Çünkü doğar doğmaz denizin suyuna karışır.
O halde denizlerin suyu balıkların gözyaşlarından mı oluşur?
Bunu henüz öğretmediler!..
Fakat hep birileri mi öğretecek bize bazı şeyleri?
Kendimiz neden öğrenmiyoruz?
Örneğin neden biz 'insan denizi'ni oluşturanlar, aslında annelerimizin gözyaşları olduğumuzu bilmeyiz?
Ya da neden annelerimizin gözyaşlarını silme görevinin bizim olduğunu bilmeyiz de hep başka sulara havale ederiz?
Yoksa onların acı çekmediğini mi düşünürüz?
Ya da düşünmeyiz de, biz mi acı çekmeyiz?
Bir de balıkların hafızası olmadığını öğrettiler bize:
Yaşadıkları pek çok şeyi hatırlamazlarmış.
Bu doğru mu?
Ben bilmem!
Ama insanların birbirlerine 'balık hafızalı' dediklerini bilirim. Bunu öğrenmeyi becermişiz.
Fakat neden 'balık hafızalı' olduğumuzu öğrenebiliriz de; yaşadıklarımızın kaydını tutup annelerimizin gözyaşlarını silmeyi öğrenemeyiz?
Balıkların gözyaşlarını silen denizler kadar olmayı neden bir türlü beceremeyiz?
Anneler ağladıklarında, gözyaşlarını silemezler. Çünkü elleri başımızı okşamaktadır onların.
Ve gözyaşları yanaklarından süzülüp gitmez bir yere, dudaklarına ulaşır.
Bu yüzden anneler, gözyaşlarını içerler hep, biz olan gözyaşlarını.
Alıntı...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Gül Dalı
Okunma Sayısı: 69
Yorum Sayısı: 3
Eklenme Tarihi: 21/06/2009
Kategorisi:Yazılar ve Denemeler
Bize, balıkların acı çekmediğini öğrettiler: Ölürlerken acı çekmezlermiş; birbirlerinden ayrılırlarken de.
Arkadaşları yahut akrabaları ölürken de acı çekmezlermiş. Çünkü duyguları yokmuş onların. Sonra, aşık da olamazlarmış. Çünkü hayvan onlar, güdüleriyle yaşarlarmış...
Peki ağlarlar mı balıklar?
Bunu henüz öğretmediler!..
Ama balıklar ağladıklarında, gözyaşlarını silemezler. Çünkü elleri yoktur onların. Yanaklarından aşağı da süzülmez gözyaşları. Çünkü doğar doğmaz denizin suyuna karışır.
O halde denizlerin suyu balıkların gözyaşlarından mı oluşur?
Bunu henüz öğretmediler!..
Fakat hep birileri mi öğretecek bize bazı şeyleri?
Kendimiz neden öğrenmiyoruz?
Örneğin neden biz 'insan denizi'ni oluşturanlar, aslında annelerimizin gözyaşları olduğumuzu bilmeyiz?
Ya da neden annelerimizin gözyaşlarını silme görevinin bizim olduğunu bilmeyiz de hep başka sulara havale ederiz?
Yoksa onların acı çekmediğini mi düşünürüz?
Ya da düşünmeyiz de, biz mi acı çekmeyiz?
Bir de balıkların hafızası olmadığını öğrettiler bize:
Yaşadıkları pek çok şeyi hatırlamazlarmış.
Bu doğru mu?
Ben bilmem!
Ama insanların birbirlerine 'balık hafızalı' dediklerini bilirim. Bunu öğrenmeyi becermişiz.
Fakat neden 'balık hafızalı' olduğumuzu öğrenebiliriz de; yaşadıklarımızın kaydını tutup annelerimizin gözyaşlarını silmeyi öğrenemeyiz?
Balıkların gözyaşlarını silen denizler kadar olmayı neden bir türlü beceremeyiz?
Anneler ağladıklarında, gözyaşlarını silemezler. Çünkü elleri başımızı okşamaktadır onların.
Ve gözyaşları yanaklarından süzülüp gitmez bir yere, dudaklarına ulaşır.
Bu yüzden anneler, gözyaşlarını içerler hep, biz olan gözyaşlarını.
Alıntı...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Gül Dalı
Okunma Sayısı: 69
Yorum Sayısı: 3
Eklenme Tarihi: 21/06/2009
Kategorisi:
