Düşler Ülkesi
Eskiden yani çocukken düşlerini kurduğumuz rengârenk bir ülke vardı hani düşünü kurarken içinde paranın olmadığı satın alamadığı şeyler vardı…
En kral şey zevk almaktı yasamaktan başarmaktı birlikte aynı yöne bakmayı bir birine bakmak çok kolaydı elbette ama en zor olanı başarmaktı birlikte aynı yöne bakmak…
Ruhunda göz yaşı olmayanın gökkuşağı olmayacaktı düşler ülkesinde sevinçten ağlamak vardı şimdi biz bu kayıplara mı oturup ağlasak yoksa yeniden oturup düşlerden bir ülke mi kursak..
Sevgili Türkiye’m Mehmetlerimin Ayşelerimin geleceğe armağan ettiği canlarını feda ettiği ülkem Atanın bakışlarında ki kadar mavi değil artık denizlerimiz,herkesin başı önünde cebi delik de değil ki iki lirası kaybolmuş olsun iki lirası hiç olmadı ki acısı,vardı tatlısı hayal…
Şimdi bir bakalım neden bu düşler ülkesi kaybolmuş…
Eskiden bu yana hep bir ders verici ler gördük hep bir benzetilme hep örneklerle büyütüldük..
Komşunun çocuğunun başarısı bizim başarısızlığımız…
Komşu gelinin hamaratlığı bizim tembelliğimiz…
10 numaranın efendiliği bizim haytalığımız…
Birinin hanımlığı bizim arsızlığımız…
Birinin canlılığı bizim kanımızın çekilmişliğini haykırdılar yüzümüze.
Biz, biz olarak bizi anlatamadık kimseye. Hep birileri bizden daha iyi, hep birileri bizden daha çalışkan, hep birileri bizden daha atak, daha uyanık, daha söz dinlerdi.
Bu sözler önce ailemizden döküldü üzerimize. Sonra işimizden, eşimizden, yavrumuzdan; kim nereden bulduysa oradan küçülttü bizi, oradan yıktı, oradan vurdu, oradan kanattı içimizi...Onun eşi çok anlayışlı…
Onun gelini çok hamarat…
Onun çocuğu çok iyi…
Onun elemanı çok uyanıktı…
Hep olmayan yanlarımızı bilediler, HEP VEREMEYECEKLERİMİZİ, hep olmazsa olmazları istediler…
Sevdik, “O olmaz” dediler. “Şu olsun” dedik, “Bize uymaz” dediler.
Ne tuttuğumuz partiyi beğendiler, ne dinlediğimiz şarkıları, ne de okuduğumuz gazeteleri…
Hep bizdik eksik olan.
Hep bizdik aykırıya çadır kuran, inandığı şeye gözünü kırpmadan canını verecek olan. Hep bizdik oysa atmaya, öldürmeye kıyamadığımız bir örümceğe, karıncaya gitmesi
için anlamasa da dil döken…İşte hep biz olamanın örnek olsak da eleştirilen hep biz olanın ezikliğiyle düşler ülkesine hasret kaldık.. Önemli olan insan olmak” duygusu ile büyüdü, büyütüldü. Önemli olanın sadece zengin olmak olduğunu anladığında, mal mülk biriktirme şeklini ve yaşını çoktan geride bırakmıştı…
Öyle ya, paran olduğunda, evet “Sadece paran olduğunda” tüm eksiklerin görülmeyecek kadar küçük kalıyordu; üstelik herkes seni ne çok seviyor, herkes sana ne çok saygı duyuyordu. Üstelik senin eşyaların tarihi eser gibi korunuyor, senin hataların sana özgü yaşam biçimi olarak kabul ediliyor, ama asla eleştirilmiyordu…İşte biz hep bir ikilemde büyüdük işte biz hep böyle beni bir sen anladın sende yanlış anladın edasında büyüdük….
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: cancagzım_74
Okunma Sayısı: 57
Yorum Sayısı: 6
Eklenme Tarihi: 29/11/2008
Kategorisi:Kendi Yazılarınız ve Denemeleriniz
Eskiden yani çocukken düşlerini kurduğumuz rengârenk bir ülke vardı hani düşünü kurarken içinde paranın olmadığı satın alamadığı şeyler vardı…
En kral şey zevk almaktı yasamaktan başarmaktı birlikte aynı yöne bakmayı bir birine bakmak çok kolaydı elbette ama en zor olanı başarmaktı birlikte aynı yöne bakmak…
Ruhunda göz yaşı olmayanın gökkuşağı olmayacaktı düşler ülkesinde sevinçten ağlamak vardı şimdi biz bu kayıplara mı oturup ağlasak yoksa yeniden oturup düşlerden bir ülke mi kursak..
Sevgili Türkiye’m Mehmetlerimin Ayşelerimin geleceğe armağan ettiği canlarını feda ettiği ülkem Atanın bakışlarında ki kadar mavi değil artık denizlerimiz,herkesin başı önünde cebi delik de değil ki iki lirası kaybolmuş olsun iki lirası hiç olmadı ki acısı,vardı tatlısı hayal…
Şimdi bir bakalım neden bu düşler ülkesi kaybolmuş…
Eskiden bu yana hep bir ders verici ler gördük hep bir benzetilme hep örneklerle büyütüldük..
Komşunun çocuğunun başarısı bizim başarısızlığımız…
Komşu gelinin hamaratlığı bizim tembelliğimiz…
10 numaranın efendiliği bizim haytalığımız…
Birinin hanımlığı bizim arsızlığımız…
Birinin canlılığı bizim kanımızın çekilmişliğini haykırdılar yüzümüze.
Biz, biz olarak bizi anlatamadık kimseye. Hep birileri bizden daha iyi, hep birileri bizden daha çalışkan, hep birileri bizden daha atak, daha uyanık, daha söz dinlerdi.
Bu sözler önce ailemizden döküldü üzerimize. Sonra işimizden, eşimizden, yavrumuzdan; kim nereden bulduysa oradan küçülttü bizi, oradan yıktı, oradan vurdu, oradan kanattı içimizi...Onun eşi çok anlayışlı…
Onun gelini çok hamarat…
Onun çocuğu çok iyi…
Onun elemanı çok uyanıktı…
Hep olmayan yanlarımızı bilediler, HEP VEREMEYECEKLERİMİZİ, hep olmazsa olmazları istediler…
Sevdik, “O olmaz” dediler. “Şu olsun” dedik, “Bize uymaz” dediler.
Ne tuttuğumuz partiyi beğendiler, ne dinlediğimiz şarkıları, ne de okuduğumuz gazeteleri…
Hep bizdik eksik olan.
Hep bizdik aykırıya çadır kuran, inandığı şeye gözünü kırpmadan canını verecek olan. Hep bizdik oysa atmaya, öldürmeye kıyamadığımız bir örümceğe, karıncaya gitmesi
için anlamasa da dil döken…İşte hep biz olamanın örnek olsak da eleştirilen hep biz olanın ezikliğiyle düşler ülkesine hasret kaldık.. Önemli olan insan olmak” duygusu ile büyüdü, büyütüldü. Önemli olanın sadece zengin olmak olduğunu anladığında, mal mülk biriktirme şeklini ve yaşını çoktan geride bırakmıştı…
Öyle ya, paran olduğunda, evet “Sadece paran olduğunda” tüm eksiklerin görülmeyecek kadar küçük kalıyordu; üstelik herkes seni ne çok seviyor, herkes sana ne çok saygı duyuyordu. Üstelik senin eşyaların tarihi eser gibi korunuyor, senin hataların sana özgü yaşam biçimi olarak kabul ediliyor, ama asla eleştirilmiyordu…İşte biz hep bir ikilemde büyüdük işte biz hep böyle beni bir sen anladın sende yanlış anladın edasında büyüdük….
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: cancagzım_74
Okunma Sayısı: 57
Yorum Sayısı: 6
Eklenme Tarihi: 29/11/2008
Kategorisi:
