Saat gece yarısını geçeli çok oldu.Yine ayaktayım. Her şeyin sustuğu bu gecede sessizliği dinleyip huzur bulmaya çalışıyorum. Sessizliği dinliyorum; belki benim zavallı yüreğim harabeye dönerken çıkan sesler duyulur diye...Sonra fark ediyorum ki benim sessiz odamda, yüreğimde kopan fırtına yerine duvara asılı saatin sesi daha çok duyulmakta...Zaman diyor zaman akıp gidiyor. Küçük ama kocaman kalbim benim...Sesin duyulmuyor....

Her gece yaptığım gibi duvara dikiyorum gözlerimi.Duvarda kendimi bulduğum çok iz var.İlk bebeklik fotoğrafıma ilişiyor gözüm daha dünyayı tanımamış o minik kıza, kırmızı elbisesine, o kadar güzel gülmüşüm ki! Onun ben olduğuma inanmakta güçlük çekiyorum.Yüzünde ne korku var ne umutsuzluk. Sonra çizdiğim Kız Kulesi resmi takılıyor gözüme; koca denizin ortasında ayakta duruyor, yıllara meydan okuyor.Ya şu çizdiğim adam ...Çökmüş gözleri kırışık suratı , dışarı çıkardığı diliyle tüm iğrençliğini dışa vuruyor.Bu adamın hali sanki hergün benim hayatımı görmekten böyle olmuş gibi.Ya çizdiğim göz , gözün içindeki şehir.Bu işte benim baktığım yer. Baktığım yeri yansıtıyor gözüm. Özlemlerimi anlatıyor.Toz pembeye boyanmış HAYALLERİM .Her yanımı sarmış gök yüzü, apaçık olmalıydı bilindik ve sıradan görünen evlerin küçük pencereleri olmalıydı, pencerede yol gözleyen bir kadın ama gülen hiç ağlamayan...Çıka gelmelıydi bir yerlerden adam kadın koşmalıydı kapıya...Bu böyle gider aynı Masal tadında.

Hepsi aslında hayatımı bana anlatıyor.Yine yeni umutlarımla geceyi tırmalayan iç sesimle yeni bir güne, yarına ulaşmak için odamı karanlığa gömüp yastığıma sarılıp, uykuya gidiyorum.İyi geceler sessizlik...


Şimdi ben burdayım
Ya sen nerdesin?
Hangi yolun sonunda
Yada hangi sokağın başında?
Evine ne kadar uzakta ?
Kendine ne kadar yakında?
Şimdi sen var mısın ki ?
Yaşıyor, şarkı söylüyor, susuyor, konuşuyor musun?
Şimdi sen nerdesin ?
Çıksana karşıma son bir kez!!!
[align=right]
resim konu bana aittir. tamamen...