Bir hayalim vardı yıllar önce şimdi eser bile yok ondan, zaman ne denli çabuk ve acımasızdır hiç anlamış değilim.

Hayaller bu kadar kısa zamanda kurulup neden uzun yıllar peşinde koşulur onu biliyorum ama. Umut sadece umud etmek yeterli oluyor yaşamın dikenli sarmaşıklarına tırmana bilmek için, sanki bir gülün kökünden en tepesine tırmanır gibi yani sonunda mutluluğa ulaşacağını düşünür gibi.

Mrb arkadaşlar, ben biraz karmaşık bir insanım, hayal etmek yaşamıma devam etmemi sağlayan tek olgu. Askerim şimdiki en büyük hayalim ise bir an önce sevdiklerime sarılmak, özgürce, emirsiz (tabii sadece kalanlara)

Burada sizin gibi Edebiyata dostluğa gönül vermiş insanlarla bir arada olmak bir an olsun hasretimin önüne geçebiliyor.

Sevgiyle Kalın

Hayal_Et_Sair