Her Günümden Bir Gün
yazmıyorum uzun zamandır bu yüzden yabancıyım harflere.niye ben dediğim zamanlardan bi gündeyim hatta bi haftadayım yine.yaklaşık bi buçuk haftadır ne yapacağımı,kime güveneceğimi,kime gerçekten abi yada kime gerçekten abla yada gerçekten dost diyeceğimi şaşırdım iyice.birilerini kırmak çok basitmiş,kalp kırmak gerçekten kolaymı anladım öğrendimde.her zaman diyorum ya yaşım küçük büyücem ben daha diye büyüdükçe çeşitli iğrençliklere çeşitli pisliklere tanık olup görüyorum ve daha bi nefret ediyorum hayattan.dostluk bu kadar mı basit insanlık bu kadarmı değerini kaybetti anlamıyorum.kimileri sewmez ya yalnızlığı benim en mutlu olduğum anlar yalnız olduğum anlar oldu hep.en az o zamanlarda üzüldüm.insanın çevresi büyüdükçe yediği kazıklar da artarmış demek.her önüne dostum dememek gerekirmiş bırak dostum demeyi değeer vermemek bile gerekirmiş öğrendim son zamanlarda.insanları bikaç konuşmasından sonra bu çok ii diye değerlendirmek aptallıkmış meğer.ki biliyorum hayatımdaki en büyük salaklığım bu benim.çabuk kanarım insanlara çabuk değer veririm.yaptıkları bişeydede çabuk kırılır değmeyeceklerini bildiğim halde üzülürüm.en kötü zamanlarımdan birinde ağlıcak bi omuzun yanımda olduğunu sanardım hep kimse olmasada o var beni dinler elinden ne geliyosa yapar dediğim biri olduğuna inanırdım.meğer yokmuş öyle biri ben kendimi kandırmışım.meğer ben onca kalabalığın içinde yalnızmışım.beni anlayan kimsem yokmuş meğer.yardım edin bana derken sessiz çığlıklar atmışım etrafa.yardım edin dedim bugün herkese gün geçtikçe tükeniyorum bitiyorum ben ben olmaktan çıkıyorum.ama yine sessizdi çığlıklarım.benden başka duyan olmadı beni yine.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: my_angel89
Okunma Sayısı: 210
Yorum Sayısı: 7
Eklenme Tarihi: 23/02/2008
Kategorisi:Blolog
yazmıyorum uzun zamandır bu yüzden yabancıyım harflere.niye ben dediğim zamanlardan bi gündeyim hatta bi haftadayım yine.yaklaşık bi buçuk haftadır ne yapacağımı,kime güveneceğimi,kime gerçekten abi yada kime gerçekten abla yada gerçekten dost diyeceğimi şaşırdım iyice.birilerini kırmak çok basitmiş,kalp kırmak gerçekten kolaymı anladım öğrendimde.her zaman diyorum ya yaşım küçük büyücem ben daha diye büyüdükçe çeşitli iğrençliklere çeşitli pisliklere tanık olup görüyorum ve daha bi nefret ediyorum hayattan.dostluk bu kadar mı basit insanlık bu kadarmı değerini kaybetti anlamıyorum.kimileri sewmez ya yalnızlığı benim en mutlu olduğum anlar yalnız olduğum anlar oldu hep.en az o zamanlarda üzüldüm.insanın çevresi büyüdükçe yediği kazıklar da artarmış demek.her önüne dostum dememek gerekirmiş bırak dostum demeyi değeer vermemek bile gerekirmiş öğrendim son zamanlarda.insanları bikaç konuşmasından sonra bu çok ii diye değerlendirmek aptallıkmış meğer.ki biliyorum hayatımdaki en büyük salaklığım bu benim.çabuk kanarım insanlara çabuk değer veririm.yaptıkları bişeydede çabuk kırılır değmeyeceklerini bildiğim halde üzülürüm.en kötü zamanlarımdan birinde ağlıcak bi omuzun yanımda olduğunu sanardım hep kimse olmasada o var beni dinler elinden ne geliyosa yapar dediğim biri olduğuna inanırdım.meğer yokmuş öyle biri ben kendimi kandırmışım.meğer ben onca kalabalığın içinde yalnızmışım.beni anlayan kimsem yokmuş meğer.yardım edin bana derken sessiz çığlıklar atmışım etrafa.yardım edin dedim bugün herkese gün geçtikçe tükeniyorum bitiyorum ben ben olmaktan çıkıyorum.ama yine sessizdi çığlıklarım.benden başka duyan olmadı beni yine.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: my_angel89
Okunma Sayısı: 210
Yorum Sayısı: 7
Eklenme Tarihi: 23/02/2008
Kategorisi:
