İki kelimeyi bir araya getiremeden yaşadım yıllarca !
Ben ne zaman konuşmak ya da yazmak istesem 'ali topu at' kadar saçmalaşırdı cümleler...
Konuşmama hakkımı kullanırdım herzaman...
Bu yüzden okul yıllarında kara tahtada ismimi konuşanlar listesinde kimse göremedi.Konuşamadığım gibi yazamıyordum da !
Sırf bu yüzden kompozisyon sınavlarının açıklanan sonuçları alay konusu olurdu elli kişilik sınıflarda !
Ama dönem ödevlerini çok severdim, bir tek o zaman yazabiliyordum çünkü !
Cümleler korsan oluyordu...
Yaldızlı bir ansiklopedi kurtarırdı beni her defasında !
İşte bu şekilde beceriksiz cümleler kullanarak bitti, bitmez dediğim lise !
Bu iki kelimeyi bir araya getirememe durumu ikili ilişkilerimde de her defasında bir depreme yol acardı!
ne zaman bir kızdan hoşlansam iki kelime edemeden çeker giderdi yanımdan..
kısa keserdik cümleler gibi aşklarıda her seferinde !
yarım düşerdik sevdalara, yarım kalırdık !
Benim bu yüzden hiç yazılmış şiirim olmadı defter aralarında...ya da adım geçmedi bir kitapta !
kimse yaşadığım ilişkinin dedikodusunu yapmadı,benim anlatacak hiç aşk hikayem olmadı...
çünkü ben ne zaman konuşmak istesem 'ali topu at' kadar saçmalaşırdı cümleler !
Liseden sonra bitti askerlik...derken bir kız çıktı karşıma...
yeni doğmuş bir bebek kadar masum, televizyonda gördüğüm mankenler kadar güzeldi.
Bu kez cümleler gibi kısa bitsin istemiyordum.çünkü ben adını bile söyleyemediğim bu kıza aşık olmuştum.
Her gece uzatırdım evimin yolunu zira evi ters bi yerde olduğu halde !
Tek düşüncem onu bir daha ne zaman ya da ne kadar görebileceğimdi !
Geceleri yatağıma uzandığımda artık süperman gibi uçmayı değil onunla geçicek bir ömrü düşlemeye başlamıştım.
Tam aynayı güneşe doğru çevirmiştim ki o şirin kız da diğerleri gibi kısa kesip bir kelime bile söylemeden çekip gitti...
Oysa ben ona tam iki çift söz etmeye hazırlanıyordum ama tek kelime bile edemeden yarım kalmıştı yine cümlem !
Ama bu cümle diğerlerinden farklıydı bu kez !
İlk defa aşık olmuştum !
Üzerime giydiğim kıştan kalma gömleği çıkarıp ilkbaharı asmıştım omuzlarıma !
Ama onun bu kısa kesmişliğiyle ben kahrettim kendimi !
Dünyada insanlar için yaratılan hiçbir nesne beni mutlu etmeye yetmedi !
Hatta babamın doğumgünümde aldığı o pahalı hediye bile...
Günler ayları,aylar yılları getirdi...
Geçip giden günlerle bende değiştim !
Bugün iki şeyi farkettim !
İlki şuydu :
Onun gidişiyle binlerce kelime gelmiş aklıma !
Meğer kısa kesmek gerekirmiş bir aşkı yazabilmek için !
Şu sıralar binlerce kelimeyle evliyim ama bu kez sen yoksun !
Keşke yanımda olsaydın !
Artık iki kelimeden fazlasını konuşabiliyor hatta uzun cümleleri dahi tek nefeste söyleyebiliyorum.
Ama son cümlesi eksik kalmış bu sevdamdan uzun zaman geçmişti.
Ama ben dün onu sahilde yürürken gördüm...
Gözlerimin o şirin kızı gördüğünde yaşadığı çocuksu heyecanı kelimelere dökebilseydim eğer kalın bir romanda sadece bu kısımdan bahsetmem gerekirdi !
Yanına gidip ona o iki kelimeyi söyleyecektim.
Evet bu kez yapacaktım bunu !
Kendimi topladım ve hızlı adımlarla yanına gittim ama heyecandan olsa gerek ellerinden tuttuğu kişiyi farkededemedim !
Ayaklarıma ağır gelmiş olucam sendeledim biraz !
Şuurum bir süreliğine izine çıktı herhalde o an !
Çünkü ne yaptığımı tam olarak hatırlamıyorum...
Tek bildiğim kendime geldiğimde benim çimlerin üstünde oturuyo oluşum onunsa orada olmadığıydı !
Kimbilir bir gün bu yazıyı sende okursun belki inanmazsın bu kelimelerin tek sahibi oluşuma !
Ama senin kısa kesmişliğinden sonra bunun gibi birçok şey yazdım...
Aklıma gelen ikinci konuysa :
Senin romanlarımda yazılacak kadar uzun,anlatılacak kadar da kısa olmadığınmış !
Neyse kısa kesicem senin gibi !
Sana son cümlesi eksik kalmıştı dediğim bu sevdanın diğer yarısını okuyacaksın biraz sonra !
Sana iki kelime söyleyememiştim ya şimdi alt satıra yazıcam onu bu kısmı sadece sen oku olur mu ?
İki KeLimeydi Sana SöyLeyemediğim.. 
