İlk Aşkım...
Öyle bir aşk ki bendeki kelimelere sığdıramıyorum yaşadıklarımı… Ama içimde birikenleri sınırlandırayım biraz…
Lisedeki ilk aşkımdı o. İlk ona bağlanmıştım. O zamana kadar hep aşka saçma bakan ben onu sevdiğim gün bambaşka bir ben olup çıkmıştım. Okulumuzun bahçesinde avcuma beyaz bir gül bıraktığında hayatımda bir çok şeyin değiştiğini hissetmiştim. “Avcuna bıraktığım sadece bir gül değil benim kalbim de.” dedi bana usulca. İşte o an sevgim bir kat daha arttı ona. Ondan hiç ayrılmam derken ayrılmak zorunda kaldım. Sırf onu ne kadar sevdiğimi ona söyleyemedim diye. Ondan ayrı koca bir yaz geçirdim. Unutmayı hiç düşünmedim bile. Ne zaman adını ansam gözlerim hep doldu, kalbim hep 2 katı hızla çarpmaya başladı. Çok sürmedi ayrılığımız. Tekrar beraber olmaya başladık. Ona şiirler yazdım, gözünün içine baktım içimi görsün diye. O sene yılbaşı için parti yaptık. O gün diğer günlerden çok çok farklıydı. O gün ilk kez dans ettik. Boyu benden uzun olduğu için kafamı onun göğsüne dayadım. Eğildi ve usulca “Seni seviyorum aşkım.” dedi . Kafamı kaldırdım ve haylaz bir çocuğun gülümsemesiyle baktım gözlerinin içine. “Ben de seni bir tanem.” Dedim. O gün o dans hiç bitmesin istedim. Hiç ondan ayrılmayayım, hiç o kokusundan uzaklaşmayayım istedim. O gün bitti tabi ne kadar istemesem de. Ama yarınlar daha güzel olacaktı benim için. Hiç üzülmedim o günün dün olarak kalmasına. Yeni yılı atlattık ama sevgililer günü yaklaşıyordu. Öyle ya da böyle tam bir buçuk senedir aşıktık birbirimize. Ne yapmalı etmeli diye düşünürken onun sürpriziyle şok oldum. Bir kutu çıkardı cebinden ve açtı hiçbir şey söylemeden. Kutunun içindekileri görünce bayılmamak için zor tuttum kendimi. Orda durun yüzükler bizimdi. Ben şaşıradurayım o yüzüğü parmağıma takmıştı bile. Bu günden sonra hep benimlesin dedi. Sevindim, hiç sevinmediğim kadar sevindim. Boynuna sarılıp onu sevdiğimi defalarca söyledim. O gece hiç uyuyamadım, hep yüzüğümüze baktım. Onun da beni düşünüp düşünmediğini merak ettiğim anda ondan mesaj aldım. Beni sevdiğini söylüyordu işte dünyalar benim olmuştu o an. Öyle mutluydum ki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Ya da ben öyle zannetmiştim. Aramızı bozmaya çalışanların oyununa gelip ayrıldık. Hiç olmaması gerekirken ayrıldık. Birbirimizi sevmekten de vazgeçmedik ama yine ayrıldık. Ondan ayrıldıktan sonra kimseye ona baktığım gibi bakamadım. Ama o çok yaraladı beni. Tüm yaşadıklarımız hiç yaşanmamış gibi defalarca ağlattı beni, kanattı kalbimi. Kızmadım ona kızamadım. Kızdıysam da hiçbir şey yapamadım. Sustum sadece içime attım kimseciklere anlatmadım. Bir gün dershanede yukarı çıkmak için asansöre doğru yöneldim. Bir baktım o orda. Neyse biz yürüyerek çıkalım kızlar dedim, merdivenlere yöneldik. Bir kat çıktım ve pattt diye bir ses duydum. Elim ayağıma dolaştı hemen aşağı koştum, hocalar asansör düştü dedi.Ben kendimi kaybettim, hemen yukarı tekrar çıktım. Ordakiler “Allah rahmet eylesin, başımız sağolsun.” Falan demeye başlayınca ben ağlamaya başladım. Arkadaşlarım susturamadılar beni. Asansör bir kat düşmüş ama Allah’tan yere çakılmamış, orda durmuş. Çıkardılar onu asansörden ama ben ortalıkta görünmüyorum. Ağladığımı görmesin diye ben ortalıktan kayboldum. Sınıfa gidince arkadaşları söylemiş benim ağladığımı. Çok şaşırmış, inanamamış hatta. O gün tekrar konuştuk. Ben iyiyim tamam sakinleş artık dedi. Kolaymış gibi… Çok korktum dedim, sana bir şey olacak diye çok korktum dedim. Tamam iyiyim merak etme dedi. Biz artık beraber olamayız, unut beni dedi. Bir güzel benim sevgimi görmezden geldi. Ben o kadar göz yaşını kim için neden döktüm hiç sorgulamadı. Canı sağolsun, her hikayenin sonu mutlu son olacak diye bir kural yok ya. Ben yine sevmeye devam ederim onu hiç mesele değil. O da hiç bilmeyecek ilk ve son olacağını. Bilmediği bir şey daha var. Bana ilk kez “Sessiztepe” filminde “Aşkım” demişti. O gün bugündür de ben hep “sessiztepe”yimdir…
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: BeyâbaN
Okunma Sayısı: 888
Yorum Sayısı: 27
Eklenme Tarihi: 18/02/2009
Kategorisi:Hikaye ve Öyküler
Öyle bir aşk ki bendeki kelimelere sığdıramıyorum yaşadıklarımı… Ama içimde birikenleri sınırlandırayım biraz…
Lisedeki ilk aşkımdı o. İlk ona bağlanmıştım. O zamana kadar hep aşka saçma bakan ben onu sevdiğim gün bambaşka bir ben olup çıkmıştım. Okulumuzun bahçesinde avcuma beyaz bir gül bıraktığında hayatımda bir çok şeyin değiştiğini hissetmiştim. “Avcuna bıraktığım sadece bir gül değil benim kalbim de.” dedi bana usulca. İşte o an sevgim bir kat daha arttı ona. Ondan hiç ayrılmam derken ayrılmak zorunda kaldım. Sırf onu ne kadar sevdiğimi ona söyleyemedim diye. Ondan ayrı koca bir yaz geçirdim. Unutmayı hiç düşünmedim bile. Ne zaman adını ansam gözlerim hep doldu, kalbim hep 2 katı hızla çarpmaya başladı. Çok sürmedi ayrılığımız. Tekrar beraber olmaya başladık. Ona şiirler yazdım, gözünün içine baktım içimi görsün diye. O sene yılbaşı için parti yaptık. O gün diğer günlerden çok çok farklıydı. O gün ilk kez dans ettik. Boyu benden uzun olduğu için kafamı onun göğsüne dayadım. Eğildi ve usulca “Seni seviyorum aşkım.” dedi . Kafamı kaldırdım ve haylaz bir çocuğun gülümsemesiyle baktım gözlerinin içine. “Ben de seni bir tanem.” Dedim. O gün o dans hiç bitmesin istedim. Hiç ondan ayrılmayayım, hiç o kokusundan uzaklaşmayayım istedim. O gün bitti tabi ne kadar istemesem de. Ama yarınlar daha güzel olacaktı benim için. Hiç üzülmedim o günün dün olarak kalmasına. Yeni yılı atlattık ama sevgililer günü yaklaşıyordu. Öyle ya da böyle tam bir buçuk senedir aşıktık birbirimize. Ne yapmalı etmeli diye düşünürken onun sürpriziyle şok oldum. Bir kutu çıkardı cebinden ve açtı hiçbir şey söylemeden. Kutunun içindekileri görünce bayılmamak için zor tuttum kendimi. Orda durun yüzükler bizimdi. Ben şaşıradurayım o yüzüğü parmağıma takmıştı bile. Bu günden sonra hep benimlesin dedi. Sevindim, hiç sevinmediğim kadar sevindim. Boynuna sarılıp onu sevdiğimi defalarca söyledim. O gece hiç uyuyamadım, hep yüzüğümüze baktım. Onun da beni düşünüp düşünmediğini merak ettiğim anda ondan mesaj aldım. Beni sevdiğini söylüyordu işte dünyalar benim olmuştu o an. Öyle mutluydum ki kimseler bozamazdı mutluluğumu. Ya da ben öyle zannetmiştim. Aramızı bozmaya çalışanların oyununa gelip ayrıldık. Hiç olmaması gerekirken ayrıldık. Birbirimizi sevmekten de vazgeçmedik ama yine ayrıldık. Ondan ayrıldıktan sonra kimseye ona baktığım gibi bakamadım. Ama o çok yaraladı beni. Tüm yaşadıklarımız hiç yaşanmamış gibi defalarca ağlattı beni, kanattı kalbimi. Kızmadım ona kızamadım. Kızdıysam da hiçbir şey yapamadım. Sustum sadece içime attım kimseciklere anlatmadım. Bir gün dershanede yukarı çıkmak için asansöre doğru yöneldim. Bir baktım o orda. Neyse biz yürüyerek çıkalım kızlar dedim, merdivenlere yöneldik. Bir kat çıktım ve pattt diye bir ses duydum. Elim ayağıma dolaştı hemen aşağı koştum, hocalar asansör düştü dedi.Ben kendimi kaybettim, hemen yukarı tekrar çıktım. Ordakiler “Allah rahmet eylesin, başımız sağolsun.” Falan demeye başlayınca ben ağlamaya başladım. Arkadaşlarım susturamadılar beni. Asansör bir kat düşmüş ama Allah’tan yere çakılmamış, orda durmuş. Çıkardılar onu asansörden ama ben ortalıkta görünmüyorum. Ağladığımı görmesin diye ben ortalıktan kayboldum. Sınıfa gidince arkadaşları söylemiş benim ağladığımı. Çok şaşırmış, inanamamış hatta. O gün tekrar konuştuk. Ben iyiyim tamam sakinleş artık dedi. Kolaymış gibi… Çok korktum dedim, sana bir şey olacak diye çok korktum dedim. Tamam iyiyim merak etme dedi. Biz artık beraber olamayız, unut beni dedi. Bir güzel benim sevgimi görmezden geldi. Ben o kadar göz yaşını kim için neden döktüm hiç sorgulamadı. Canı sağolsun, her hikayenin sonu mutlu son olacak diye bir kural yok ya. Ben yine sevmeye devam ederim onu hiç mesele değil. O da hiç bilmeyecek ilk ve son olacağını. Bilmediği bir şey daha var. Bana ilk kez “Sessiztepe” filminde “Aşkım” demişti. O gün bugündür de ben hep “sessiztepe”yimdir…
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: BeyâbaN
Okunma Sayısı: 888
Yorum Sayısı: 27
Eklenme Tarihi: 18/02/2009
Kategorisi:
