Kısmet
Yapılan iyilikler elbette konu edilmez ama bizimkisi biraz kısmet ve Allah'ın kudreti kelimelerine kıssadan hisse olacak.
Geçen gün Gülşah ile Kadıköy meydanında gezerken 80 yaşlarında bir dilenci teyze dikkatimizi cekti ve "karnın aç mı teyze?" diyerek sordum. "Acım" dedi ve et istedi. Normalde dilencilere asla güvenmem ve dilenciye de pek para vermem. Camiilere yardım yapılması bence daha doğrudur. Gel gelelim o gün, o teyzeye et isteğinden sonra, "Sen burda bekle biz geliyoruz" deyip yanından ayrıldık. İstediğini porsiyon yaptırıp getirmek üzere döndük. Arkamızdan gelen çocuk ayranın parasını almayı unuttuklarını söyleyip bizi 15-20 saniye kadar oyaladı.
Kadına toplasanız 10 adım kaldı. O sırada yanımızda zabıta minibüsü geçti. Ben Gülşah'a dönerek, "bak şimdi kadını götürmesinler" deyip güldüm ve şaka yaptım.
O da nesi! Gerçekten zabıtalar indiler, paldır küldür kadını arabaya koymaya calısıyorlar. Gittik oraya ve adamlara gerçek mi yoksa yalan dilenenlerden mi diye sorduk. "Tabii yalan" dediler, biz pek inanmadık, yemeği uzatacaktık ki ne göreyim, koca poşet yemek, ayran vs kaynıyor. ::083:
Meğer teyze hakikaten hızlıymış. Derken vermedik kadına yemeği ve 3-5 dakika gezip bu kez engelli, gerçekten muhtaç birisine verdik ve dua etti bize.
Diyeceğim, kime niyet - kime kısmet olayı. Bu işte de Allah'ın ilahi bir kudreti olduğunu düşünüyorum. Belki de o yemeği verdiğimiz kişi hakikaten çok acıkmıştı? Ve Allah bize yemeği kim sayesinde aldırdı, nereye verdirdi. Ayran için geri dönen çocuk olmasa ve 10 saniye erken gitseydik yemek o teyzeye geçecekti.
İşin bir de acı tarafı var ki, ben gerçekten dilencilere para verilmesini asla istemem ve verenlere de kızarım. Çünkü inanın onların ihtiyaçları yok. Fakat bunu meslek haline getirip, Türk insanının da duygusallıklarıyla alay eder gibi damardan girerek istediklerini alıyorlar. Para yardımı yapılacak dilenmeyen o kadar çok insan var ki, bence onlara yardım edilmeli. Hal bu iken, ben nefret ede durayım ve ilk kez böyle bir dilenciye yemek alayım, oradaki zabıta bana desin ki, "beyefendi sizler bunlara hep yemek alıyorsunuz, onlarda buradan daha gitmiyorlar." Tabii ben dumur olmuş bir halde, yok ben dilencilere yardım etmiyorum da diyemiyorum, çünkü kanıtlar elimde. ;D
Garip bir durumdu. Allah; ayağın yerdeki taşa değip tökezlersen bile bunda benim bir bildiğim vardır, der. Bizimki de sanırım öyle oldu.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Nurullah
Okunma Sayısı: 292
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 24/02/2009
Kategorisi:Günlük
Yapılan iyilikler elbette konu edilmez ama bizimkisi biraz kısmet ve Allah'ın kudreti kelimelerine kıssadan hisse olacak.
Geçen gün Gülşah ile Kadıköy meydanında gezerken 80 yaşlarında bir dilenci teyze dikkatimizi cekti ve "karnın aç mı teyze?" diyerek sordum. "Acım" dedi ve et istedi. Normalde dilencilere asla güvenmem ve dilenciye de pek para vermem. Camiilere yardım yapılması bence daha doğrudur. Gel gelelim o gün, o teyzeye et isteğinden sonra, "Sen burda bekle biz geliyoruz" deyip yanından ayrıldık. İstediğini porsiyon yaptırıp getirmek üzere döndük. Arkamızdan gelen çocuk ayranın parasını almayı unuttuklarını söyleyip bizi 15-20 saniye kadar oyaladı.
Kadına toplasanız 10 adım kaldı. O sırada yanımızda zabıta minibüsü geçti. Ben Gülşah'a dönerek, "bak şimdi kadını götürmesinler" deyip güldüm ve şaka yaptım.
O da nesi! Gerçekten zabıtalar indiler, paldır küldür kadını arabaya koymaya calısıyorlar. Gittik oraya ve adamlara gerçek mi yoksa yalan dilenenlerden mi diye sorduk. "Tabii yalan" dediler, biz pek inanmadık, yemeği uzatacaktık ki ne göreyim, koca poşet yemek, ayran vs kaynıyor. ::083:
Meğer teyze hakikaten hızlıymış. Derken vermedik kadına yemeği ve 3-5 dakika gezip bu kez engelli, gerçekten muhtaç birisine verdik ve dua etti bize.
Diyeceğim, kime niyet - kime kısmet olayı. Bu işte de Allah'ın ilahi bir kudreti olduğunu düşünüyorum. Belki de o yemeği verdiğimiz kişi hakikaten çok acıkmıştı? Ve Allah bize yemeği kim sayesinde aldırdı, nereye verdirdi. Ayran için geri dönen çocuk olmasa ve 10 saniye erken gitseydik yemek o teyzeye geçecekti.
İşin bir de acı tarafı var ki, ben gerçekten dilencilere para verilmesini asla istemem ve verenlere de kızarım. Çünkü inanın onların ihtiyaçları yok. Fakat bunu meslek haline getirip, Türk insanının da duygusallıklarıyla alay eder gibi damardan girerek istediklerini alıyorlar. Para yardımı yapılacak dilenmeyen o kadar çok insan var ki, bence onlara yardım edilmeli. Hal bu iken, ben nefret ede durayım ve ilk kez böyle bir dilenciye yemek alayım, oradaki zabıta bana desin ki, "beyefendi sizler bunlara hep yemek alıyorsunuz, onlarda buradan daha gitmiyorlar." Tabii ben dumur olmuş bir halde, yok ben dilencilere yardım etmiyorum da diyemiyorum, çünkü kanıtlar elimde. ;D
Garip bir durumdu. Allah; ayağın yerdeki taşa değip tökezlersen bile bunda benim bir bildiğim vardır, der. Bizimki de sanırım öyle oldu.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: Nurullah
Okunma Sayısı: 292
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 24/02/2009
Kategorisi:
