Kızgınım.
[color=#1E90FF]İnsan bazen hayatın neresinde duracağını bilemez. Ben de öyle bir konumdayım şuanda. Olmam gereken yer neresi inanın hiç bilmiyorum. Ten yaptığım anlık kararlar almak, sonrasını zamana bırakmak. Aldığım kararlar anlık olmasına rağmen asla mantık çerçevesini aşmıyor bu bir gerçek ama endişelerim var. Endişeliyim gelecekten. Ne zaman ne olacak, ne bitecek hiç belli olmuyor. Her an her şey değişebiliyor. Şüphe duyuyorum kendimden, bildiklerimden. Bir zamanlar her şeyimle kendime güvenen ben, şimdilerde biraz fazla septik oldum. Önümde olan ÖSS mi beni bu hale soktu bilmiyorum. Kimseyi, hiç bir şeyi suçlamak istemesem de dilimde hep amayla başlayan cümleler. Olup biten her şey için bir sebebim var kafamda. Masum düşünüyor beynim ama çevremdeki insalar hiç de düşündüğüm kadar masum değiller. Garip doğrusu insanlar, anlamaya çalışmıyorum. Kendi battıkları bataklığa ardında ne kadar insan varsa sürüklemek isteyen zihniyetler, çocukça sataşmalar her şey sinirimi bozuyor. Olumsuzlar yıldıramaz elbetteki beni. Tek düşündüğüm sınavı kazanıp kurtulmak bu ufak beyinli insalardan.
Üzülüyor bi yanım, kızıyor öfkeleniyor hatta. Ama sonra aklıma "O" geliyor... Keder kaplıyor dört bir yanımı... Kızamıyorum ki onada... Varlığımdan habersiz devam ediyor yaşamına... Gülüyor, eğleniyor, tadını çıkarıyor hayatın... Bense uzaktan onu izliyorum.. Onu seviyorum sessizce... İçimde büyütüyorum onu, hayallerimde yaşatıyorum... Göremediğim günler rüyalarımda görüyorum, sesini duyamadığım günler kulaklarımda çınlıyor sesin... Bir öfke darbesi daha hayata karşı. Seni özgürce sevemiyorum.!...
Kızıyorum hayata... Durrmam gereken yeri göstermiyor bana... Nerde durmam gerektiğini bilmeden yürüyorum... Görünmezim kimi zaman... Kimi zamansa dikenli yürüdüğüm yol... Bilmiyorum sonum ne olacak.?
sessiztepe-28.02.2009...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: BeyâbaN
Okunma Sayısı: 198
Yorum Sayısı: 5
Eklenme Tarihi: 28/02/2009
Kategorisi:Günlük
[color=#1E90FF]İnsan bazen hayatın neresinde duracağını bilemez. Ben de öyle bir konumdayım şuanda. Olmam gereken yer neresi inanın hiç bilmiyorum. Ten yaptığım anlık kararlar almak, sonrasını zamana bırakmak. Aldığım kararlar anlık olmasına rağmen asla mantık çerçevesini aşmıyor bu bir gerçek ama endişelerim var. Endişeliyim gelecekten. Ne zaman ne olacak, ne bitecek hiç belli olmuyor. Her an her şey değişebiliyor. Şüphe duyuyorum kendimden, bildiklerimden. Bir zamanlar her şeyimle kendime güvenen ben, şimdilerde biraz fazla septik oldum. Önümde olan ÖSS mi beni bu hale soktu bilmiyorum. Kimseyi, hiç bir şeyi suçlamak istemesem de dilimde hep amayla başlayan cümleler. Olup biten her şey için bir sebebim var kafamda. Masum düşünüyor beynim ama çevremdeki insalar hiç de düşündüğüm kadar masum değiller. Garip doğrusu insanlar, anlamaya çalışmıyorum. Kendi battıkları bataklığa ardında ne kadar insan varsa sürüklemek isteyen zihniyetler, çocukça sataşmalar her şey sinirimi bozuyor. Olumsuzlar yıldıramaz elbetteki beni. Tek düşündüğüm sınavı kazanıp kurtulmak bu ufak beyinli insalardan.
Üzülüyor bi yanım, kızıyor öfkeleniyor hatta. Ama sonra aklıma "O" geliyor... Keder kaplıyor dört bir yanımı... Kızamıyorum ki onada... Varlığımdan habersiz devam ediyor yaşamına... Gülüyor, eğleniyor, tadını çıkarıyor hayatın... Bense uzaktan onu izliyorum.. Onu seviyorum sessizce... İçimde büyütüyorum onu, hayallerimde yaşatıyorum... Göremediğim günler rüyalarımda görüyorum, sesini duyamadığım günler kulaklarımda çınlıyor sesin... Bir öfke darbesi daha hayata karşı. Seni özgürce sevemiyorum.!...
Kızıyorum hayata... Durrmam gereken yeri göstermiyor bana... Nerde durmam gerektiğini bilmeden yürüyorum... Görünmezim kimi zaman... Kimi zamansa dikenli yürüdüğüm yol... Bilmiyorum sonum ne olacak.?
sessiztepe-28.02.2009...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: BeyâbaN
Okunma Sayısı: 198
Yorum Sayısı: 5
Eklenme Tarihi: 28/02/2009
Kategorisi:
