Kutadgubilig Günlüğü - 10 -
Sevgili günlük;
Adına vicdan dediğimiz insanın tabii olduğu inançlardan süzülen adalet duygusu, özeleştiri yani içsel muhasebe bende fazlasıyla revaçta. Her ne kadar samimi muhataplarım özel sohbet ve sürtüşmelerde eleştirel anlamda çok acımasız olduğumu söyleseler de ben aslında kendime karşı eleştiride daha çok acımasızımdır. Belki vaktimin çok olması, geceleri alışkanlıktan ya da işten dolayı çok uyanık geçirmem diğer insanlara oranla daha fazla kendimle baş başa kalmamı sağlıyor. Bu baş başalık düşünmeye, yaşanan her olayın her detayını tekrar tekrar yaşayıp analiz etmeye teşvik ediyor. Bazı olaylar ve dialoglar üzerinde düşünme katsayısı arttıkça her seferinde yeni bir detay, yeni bir merak, yeni bir hüküm ve sonu gelmez sorular silsilesi kafamın içine üşüşüyor.
Ben mizaç itibariyle tanıştığım her insana ta baştan kendimi bu şekilde lanse etmişimdir. Yani düşünen, detayları kaçırmayan, mantığa uymayan tesadüfleri takıntı yapan biri olduğumu ta baştan söylemişimdir. Genelde yeni tanışıklığın kibarlığı olsa gerek ki veya sonraki boyutunun ne olacağı konusunda ya tahmin edemedikleri için ya da önemsemeyip atladıkları için olsa gerek sonradan en çok şikayetçi oldukları yönüm detaycılığım ve kafama takılanı mutlaka sorup mutlaka cevap alma çabam oluyor.
Aklı başında olarak değerlendirmeyeceğim hiçbir insanı ciddiye alıp muhabbet etmem. Ciddiye aldıklarımı da kimsenin önemsemediği kadar önemserim. Bu nedenle de tabiri caiz ise kelimenin tam anlamı ile kirpiğinin kıpırtısını bile dikkate alır, o kirpik kıpırtısında oluşan değişikliklerden yola çıkıp bir çok soru çıkarırım. En çok tepki gösterdiğim anında cevap alamamak ve en çok tepki uyandıran davranışım cevap alamadığım soruları kendi mantık ölçülerimce bir cevap bulmak.
Her ne kadar anormal görünse de bu davranışım bu kanı yanlış. Diğer insanlara tavırlarım benzemiyor diye ben anormal değilim. Sadece diğer kişiler yeteri kadar ya düşünmüyor, ya kişiyi önemseyip kafa yormuyor ya da afedersiniz aptal her şeyi göremiyor. Oysa ki yaradan insanlara bir beyin, mantık ve muhasebe etme yetisi vermiş. Kişi bir özel günü unuttuğunda veya kendisinden beklenen bir jesti ihmal ettiğinde düşüncesizlikle, aklını ya da mantığını kullanmamakla suçlanır da kişi aklını ve mantığını her konuda kullanmaya başladığında bu yönü eleştirilir.
Hasılı dostlar; son günlerde özelimde olup bitenlerin bir muhasebesini yaptığımda belki konuşma şartlarının sağlıklı olmamasından kaynaklanan hatalı ifadeler, yanlış anlamalar ya da karşı tarafların oluşan bazı tepkileri, ön yargıları ani savunma reflekslerinden kaynaklanan nahoş durumlar yaşansa da yola çıkış niyetlerime ve amaçlarıma bakıyorum da: iç huzuruyla söyleyebilirim ki; ben yanlış yapmadım. Sadece inandığım değerlere ve gelecekle ilgili planlarıma sahip çıkıp o uğurda vermem gereken mücadeleyi veriyorum.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: kutatgubilig
Okunma Sayısı: 188
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 08/04/2008
Kategorisi:Blolog
Sevgili günlük;
Adına vicdan dediğimiz insanın tabii olduğu inançlardan süzülen adalet duygusu, özeleştiri yani içsel muhasebe bende fazlasıyla revaçta. Her ne kadar samimi muhataplarım özel sohbet ve sürtüşmelerde eleştirel anlamda çok acımasız olduğumu söyleseler de ben aslında kendime karşı eleştiride daha çok acımasızımdır. Belki vaktimin çok olması, geceleri alışkanlıktan ya da işten dolayı çok uyanık geçirmem diğer insanlara oranla daha fazla kendimle baş başa kalmamı sağlıyor. Bu baş başalık düşünmeye, yaşanan her olayın her detayını tekrar tekrar yaşayıp analiz etmeye teşvik ediyor. Bazı olaylar ve dialoglar üzerinde düşünme katsayısı arttıkça her seferinde yeni bir detay, yeni bir merak, yeni bir hüküm ve sonu gelmez sorular silsilesi kafamın içine üşüşüyor.
Ben mizaç itibariyle tanıştığım her insana ta baştan kendimi bu şekilde lanse etmişimdir. Yani düşünen, detayları kaçırmayan, mantığa uymayan tesadüfleri takıntı yapan biri olduğumu ta baştan söylemişimdir. Genelde yeni tanışıklığın kibarlığı olsa gerek ki veya sonraki boyutunun ne olacağı konusunda ya tahmin edemedikleri için ya da önemsemeyip atladıkları için olsa gerek sonradan en çok şikayetçi oldukları yönüm detaycılığım ve kafama takılanı mutlaka sorup mutlaka cevap alma çabam oluyor.
Aklı başında olarak değerlendirmeyeceğim hiçbir insanı ciddiye alıp muhabbet etmem. Ciddiye aldıklarımı da kimsenin önemsemediği kadar önemserim. Bu nedenle de tabiri caiz ise kelimenin tam anlamı ile kirpiğinin kıpırtısını bile dikkate alır, o kirpik kıpırtısında oluşan değişikliklerden yola çıkıp bir çok soru çıkarırım. En çok tepki gösterdiğim anında cevap alamamak ve en çok tepki uyandıran davranışım cevap alamadığım soruları kendi mantık ölçülerimce bir cevap bulmak.
Her ne kadar anormal görünse de bu davranışım bu kanı yanlış. Diğer insanlara tavırlarım benzemiyor diye ben anormal değilim. Sadece diğer kişiler yeteri kadar ya düşünmüyor, ya kişiyi önemseyip kafa yormuyor ya da afedersiniz aptal her şeyi göremiyor. Oysa ki yaradan insanlara bir beyin, mantık ve muhasebe etme yetisi vermiş. Kişi bir özel günü unuttuğunda veya kendisinden beklenen bir jesti ihmal ettiğinde düşüncesizlikle, aklını ya da mantığını kullanmamakla suçlanır da kişi aklını ve mantığını her konuda kullanmaya başladığında bu yönü eleştirilir.
Hasılı dostlar; son günlerde özelimde olup bitenlerin bir muhasebesini yaptığımda belki konuşma şartlarının sağlıklı olmamasından kaynaklanan hatalı ifadeler, yanlış anlamalar ya da karşı tarafların oluşan bazı tepkileri, ön yargıları ani savunma reflekslerinden kaynaklanan nahoş durumlar yaşansa da yola çıkış niyetlerime ve amaçlarıma bakıyorum da: iç huzuruyla söyleyebilirim ki; ben yanlış yapmadım. Sadece inandığım değerlere ve gelecekle ilgili planlarıma sahip çıkıp o uğurda vermem gereken mücadeleyi veriyorum.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: kutatgubilig
Okunma Sayısı: 188
Yorum Sayısı: 8
Eklenme Tarihi: 08/04/2008
Kategorisi:
