Kutatgubilig Günlüğü - 7
[align=justify]Sevgili günlük;
Sanırım farkına varmadan asıl bam teline dokunduk olayın. Değişen yüzler… Evet evet onca zaman melek yüzlü davranıp, en dürüst, en mert, en sadık insanı oynayan ve melek diye alıp hayatınızın merkezine koyduğunuz insanların ya başka bir teklif geldiğinde, ya yalanlarını tesbit etmeye başladığınızda değişen ve hiç tanıyamadığınız yeni yüzleri… “Allahım ben bu insana ışığım diyordum. Ruhumu ısıtan ve ışıtan güneşim diyordum” Ne oldu? Ne oldu ki bu melek yüz birden benden nefret eden, bunca acımasız ve duygusuz bir yüze büründü? Nasıl bencilliktir bu böyle? Nasıl bir vurdum duymazlık ve yaşananları, var dediği sevgiyi yok saymadır bu böyle?
Kişiler genelde çok etkilenir şiirlerden, şarkılardan, güzel yazılardan… O kişiyi de hoşlanır görünce; zamanla o yazılardaki karakteri o kişinin karakteri sanma yanılgısına düşüyorsunuz ya da en azından ben düşüyorum.
Yorum yapan arkadaşların en çok eleştirdikleri yönüm beni umutsuz gibi anlıyor olmaları. Hayır, tam tersine umut ettiğim için bu yıkılışlarım. Umduğumu bulamamaktır beni umutsuzluk içinde kıvrandıran. Hoyratça kırılan umutlar ve yıkılan hayaller. Hani her kesin çok sevdiği bir şiir vardır KENDİNE İYİ BAK DERLER VE GİDERLER. Orda ne güzel vermiş aslında giden insanın gitme bahaneleri, uydurma vicdan muhasebeleri ve en sonunda aslında ne kadar zalim, hain ve duyarsız olduğuna dair itirafları…
Oysa ki benim ne umutlarım vardı? Hayata ve insanlara dair her halde benim kadar iyimser ve umutlu kimse yoktu. Yıllar öncesinde dilimden düşürmediğim şiirde:
Hep deli-dolu ağlayan bu gözlerin
Bir gün gelecek deli-dolu gülecek.
Anlamsız diye dinlenmeyen sözlerin
Bir gün gelecek içli-içli dinlenecek.
Ümitsiz olma, ümit vardır umutsuzda
Bir gün gelir elbet güler mutsuz da…
İyi günde beraber, dar günde ıssızda
Bırakan da bir gün hatasını bilecek…
Ataya isyan etme, olsalar da deli
Hürmetle öp ellerini incitme e mi?
Bir damla çocuk iken bir düşün seni
İncitirsen atayı yavrun seni incitecek…
Yukarıdaki şiire bir dua gibi tutunup hayat felsefesini oluşturmaya çalışan bir insanın umutsuz, karamsar, güvensiz olması mümkün mü?
Ama gel gör ki yaşanan tecrübeler ve insanları tanıdıkça oluşan yargılar zamanla insanda şartlı refleks oluşturuyor. Belki tam olarak paranoya olmasa da paranoid semptomlar oluşuyor benliğinizde. Ve itiraf edeyim ki edindiğim tecrübeler ünlü Alman düşünür Nietczhe’yi haklı çıkarttırdı. Düşünür şöyle diyor umutla ilgili:
Umut en büyük kötülüktür… İşkenceyi uzatır.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: kutatgubilig
Okunma Sayısı: 204
Yorum Sayısı: 12
Eklenme Tarihi: 01/03/2008
Kategorisi:Blolog
[align=justify]Sevgili günlük;
Sanırım farkına varmadan asıl bam teline dokunduk olayın. Değişen yüzler… Evet evet onca zaman melek yüzlü davranıp, en dürüst, en mert, en sadık insanı oynayan ve melek diye alıp hayatınızın merkezine koyduğunuz insanların ya başka bir teklif geldiğinde, ya yalanlarını tesbit etmeye başladığınızda değişen ve hiç tanıyamadığınız yeni yüzleri… “Allahım ben bu insana ışığım diyordum. Ruhumu ısıtan ve ışıtan güneşim diyordum” Ne oldu? Ne oldu ki bu melek yüz birden benden nefret eden, bunca acımasız ve duygusuz bir yüze büründü? Nasıl bencilliktir bu böyle? Nasıl bir vurdum duymazlık ve yaşananları, var dediği sevgiyi yok saymadır bu böyle?
Kişiler genelde çok etkilenir şiirlerden, şarkılardan, güzel yazılardan… O kişiyi de hoşlanır görünce; zamanla o yazılardaki karakteri o kişinin karakteri sanma yanılgısına düşüyorsunuz ya da en azından ben düşüyorum.
Yorum yapan arkadaşların en çok eleştirdikleri yönüm beni umutsuz gibi anlıyor olmaları. Hayır, tam tersine umut ettiğim için bu yıkılışlarım. Umduğumu bulamamaktır beni umutsuzluk içinde kıvrandıran. Hoyratça kırılan umutlar ve yıkılan hayaller. Hani her kesin çok sevdiği bir şiir vardır KENDİNE İYİ BAK DERLER VE GİDERLER. Orda ne güzel vermiş aslında giden insanın gitme bahaneleri, uydurma vicdan muhasebeleri ve en sonunda aslında ne kadar zalim, hain ve duyarsız olduğuna dair itirafları…
Oysa ki benim ne umutlarım vardı? Hayata ve insanlara dair her halde benim kadar iyimser ve umutlu kimse yoktu. Yıllar öncesinde dilimden düşürmediğim şiirde:
Hep deli-dolu ağlayan bu gözlerin
Bir gün gelecek deli-dolu gülecek.
Anlamsız diye dinlenmeyen sözlerin
Bir gün gelecek içli-içli dinlenecek.
Ümitsiz olma, ümit vardır umutsuzda
Bir gün gelir elbet güler mutsuz da…
İyi günde beraber, dar günde ıssızda
Bırakan da bir gün hatasını bilecek…
Ataya isyan etme, olsalar da deli
Hürmetle öp ellerini incitme e mi?
Bir damla çocuk iken bir düşün seni
İncitirsen atayı yavrun seni incitecek…
Yukarıdaki şiire bir dua gibi tutunup hayat felsefesini oluşturmaya çalışan bir insanın umutsuz, karamsar, güvensiz olması mümkün mü?
Ama gel gör ki yaşanan tecrübeler ve insanları tanıdıkça oluşan yargılar zamanla insanda şartlı refleks oluşturuyor. Belki tam olarak paranoya olmasa da paranoid semptomlar oluşuyor benliğinizde. Ve itiraf edeyim ki edindiğim tecrübeler ünlü Alman düşünür Nietczhe’yi haklı çıkarttırdı. Düşünür şöyle diyor umutla ilgili:
Umut en büyük kötülüktür… İşkenceyi uzatır.
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: kutatgubilig
Okunma Sayısı: 204
Yorum Sayısı: 12
Eklenme Tarihi: 01/03/2008
Kategorisi:
