Ohh Beeeee
Yine o can sıkıcı günlerden biriydi.Allahım nolur beklenmedik bir şey olsun da biraz şaşırayım ... die dua ediyordum. Her günün aynı geçmesi bunaltmıştı beni. yahu ya biri ölsün üzülüp ağlayayım ya biri doğsun sevineyim yahut bi patlama olsun korkayım... yok hiçbişey olduğu yok. Yine ders saatim gelmişti ve ben o lanet olası istatistik dersine girmek zorundaydım. mızmızlana mızmızlana hazırlanıp evden çıktım.Dersaneye gittim.hoca başladı anlatmaya.ne dediğini anlamıyordum sanki aynı dili konuşmuyoruz.kendimi zorlayıp can kulağıyla dinlemek istedim dersi... yok olmuyo aklımda hep bişeyler olacağı beklentisi, içimde bir çocuğun terkedilmişliği, gözlerimde gereksiz bir buğu, yüreğimde anlamsız bir sıkıntı... offf delirmek üzereydim...
hoca başımda dikilmiş: "matematiğin iyi senin 10. soruya bi bak bakalım" diyo, arkamdaki saçma sapan bişeler geveliyo, kızlar fingir fingir birini çekiştiriyo, benim önümde defter kitap boş boş onlara bakıyorum...
dayanamadım ve cam kenarına geçtim.dışardan sadece arabaların korna sesleri geliyor.ne sinir bozucu.derken... bir kıyamet koptu gökgürültüsü şimşek ve şakır şakır yağan yağmur... pılımı pırtımı toplayıp sınıftan nasıl çıktığımı bilmiyorum. kendimi attım caddeye yürümeye başladım ama sarmadı o kalabalıkta yürümek.planım belliydi... eve 5 durak kala indim ve ellerim cebimde yavaş yavaş yrüdüm.bomboştu caddeler.meydan bana kalmıştı.bi bana bi de sokak lambalarına... saatte geç oldu 21.50 .umrumda değildi ... geçen arabaların sıçrattığı suya çamura bile aldırış etmedim. ne güzeldi kimse yoktu kimse "kızım sen delimisin bu saatte bu yağmurda sokaktasın" demiyordu.hafif bi titreme aldı beni kollarımı bağlayıp yola devam ettim.
sanki yağmur tüm sıkıntılarımı alıp götürdü.sanki yeniden doğdum.başımı yukarı kaldırdım damlalar gözümün içine giriyordu.yağmura nispet bir de sigara yaktım,dumanı daha az çıksada...
mahalleye geldiğimde o uyuz kadınlar bakkalın önündeydi yine evleri yok sanki. "aaaa seval nerden böyle" die meraklı meraklı sordular.normal şartlarda ters ters cevaplar verirdim onlara "koca bulmaya gittim sizede lazımmı" derdim.ama onları bile umursamadım.gülerek devam ettim.
yağmuru çok severim ama bugünün bir eksiği var : toprak kokusu yoktu...
belliki bulutlar güneşe bile söylememiş yağacağını, güneş yakmadı toprağı...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: *Lavinya*44
Okunma Sayısı: 247
Yorum Sayısı: 15
Eklenme Tarihi: 28/02/2008
Kategorisi:Blolog
Yine o can sıkıcı günlerden biriydi.Allahım nolur beklenmedik bir şey olsun da biraz şaşırayım ... die dua ediyordum. Her günün aynı geçmesi bunaltmıştı beni. yahu ya biri ölsün üzülüp ağlayayım ya biri doğsun sevineyim yahut bi patlama olsun korkayım... yok hiçbişey olduğu yok. Yine ders saatim gelmişti ve ben o lanet olası istatistik dersine girmek zorundaydım. mızmızlana mızmızlana hazırlanıp evden çıktım.Dersaneye gittim.hoca başladı anlatmaya.ne dediğini anlamıyordum sanki aynı dili konuşmuyoruz.kendimi zorlayıp can kulağıyla dinlemek istedim dersi... yok olmuyo aklımda hep bişeyler olacağı beklentisi, içimde bir çocuğun terkedilmişliği, gözlerimde gereksiz bir buğu, yüreğimde anlamsız bir sıkıntı... offf delirmek üzereydim...
hoca başımda dikilmiş: "matematiğin iyi senin 10. soruya bi bak bakalım" diyo, arkamdaki saçma sapan bişeler geveliyo, kızlar fingir fingir birini çekiştiriyo, benim önümde defter kitap boş boş onlara bakıyorum...
dayanamadım ve cam kenarına geçtim.dışardan sadece arabaların korna sesleri geliyor.ne sinir bozucu.derken... bir kıyamet koptu gökgürültüsü şimşek ve şakır şakır yağan yağmur... pılımı pırtımı toplayıp sınıftan nasıl çıktığımı bilmiyorum. kendimi attım caddeye yürümeye başladım ama sarmadı o kalabalıkta yürümek.planım belliydi... eve 5 durak kala indim ve ellerim cebimde yavaş yavaş yrüdüm.bomboştu caddeler.meydan bana kalmıştı.bi bana bi de sokak lambalarına... saatte geç oldu 21.50 .umrumda değildi ... geçen arabaların sıçrattığı suya çamura bile aldırış etmedim. ne güzeldi kimse yoktu kimse "kızım sen delimisin bu saatte bu yağmurda sokaktasın" demiyordu.hafif bi titreme aldı beni kollarımı bağlayıp yola devam ettim.
sanki yağmur tüm sıkıntılarımı alıp götürdü.sanki yeniden doğdum.başımı yukarı kaldırdım damlalar gözümün içine giriyordu.yağmura nispet bir de sigara yaktım,dumanı daha az çıksada...
mahalleye geldiğimde o uyuz kadınlar bakkalın önündeydi yine evleri yok sanki. "aaaa seval nerden böyle" die meraklı meraklı sordular.normal şartlarda ters ters cevaplar verirdim onlara "koca bulmaya gittim sizede lazımmı" derdim.ama onları bile umursamadım.gülerek devam ettim.
yağmuru çok severim ama bugünün bir eksiği var : toprak kokusu yoktu...
belliki bulutlar güneşe bile söylememiş yağacağını, güneş yakmadı toprağı...
Yazının Devamı İçin Tıklayın
Konuyu Yollayan: *Lavinya*44
Okunma Sayısı: 247
Yorum Sayısı: 15
Eklenme Tarihi: 28/02/2008
Kategorisi:
