Bir soğukluk kokuyor bu şehrin sinesinde
Söylemek mi anlamsız susmak mı şimdi
Ne duvardan odama taşan komşu kızın sesi
Ne de sensiz yere düşen ellerim
Tanıdık değil..
Bir soğukluk kokuyor bu şehrin sinesinde..
Ey ağaçlarına kuşlar konmayan şehir..
Ver düşlerimi geri
Al yalnız geceleri
Uzanınca sinesine
Başımı okşayan annem gibi
Bu duvar
Ve soğuk terkedilmişlik kadar
Ey ağaçlarına kuşlar konmayan şehir…
Nerde gülmüşüm en son
Yıpranmış fotoğrafta
Senin yanındayken mi
Toprak kokan yüzündü memleket
Hasret bir yudum umuttu
Susarken mi düşleri
Söylerken mi
Nerde gülmüşüm en son…
yalın hallerinden usandım hayatın
çekim gücü kalmamış yüklemlerden
kaçmak istiyorum zamansız
öznesiz ya da gizli özneli olsun varsın
tek öznesi ben kaldım nasılsa düşmenin
düşeceğim
düşüyorum
ben düşüyorum
sen gülüyorsun
o uzaklaşıyor
biz düşüyoruz
siz gülüyorsunuz
onlar susup seyrediyorlar...