Her şeyin bittiğini anladığımda çok mu geç kalmıştım ne? Sevmiştim oysa, sadece yüreğimi koymuştum ortaya. Üzerine oynamışlardı sevdanın … Kazandıkları neydi peki? Beni mi? Yoksa bensizliğimi …

Her şey bitmişti işte … Öncekiler gibi değildi ama bu biten … Bu sefer bende bitmiştim. Zamansız tükenmişti benliğim …

Takvim yaprakları birikiyor benimle artık. Zor bir yaşam beni bekliyor ama artık iyi değil iyiden öte güçlü olmalıyım. Artık sadece ben varım koskocaman dünyada. Var olanlarda var ama ben yalnızım hem de milyonlarca insanın içinde yalnız.

Bir günde yalnızca bu kadar bitebilirdi insan. Yoksa bir gün değil miydi beni bitiren? Beni bitiren neydi? Neydi beni bu kadar sarsan? Yaşanmışlıkların verdiği hüzün canımı yakıyordu, ağlayamıyordum bile sadece uzaklara dalıyor ve eski mutlu günlere yüzümde bir tebessüm ile eşlik ediyordum.

Pencereden dışarı baktığımda, çocukluğum gözümün önüne geliyor ve bir çocuk edasıyla mutlu oluyordum. Balkon camından dışarı bakıyorum, apartmanımızın boyunda olan ağaç her zaman dikkatimi çekmeye yeterdi. Hele de ilkbahar geldiğinde yeşillenir ve ortama umut saçardı. İlkbahar gelmişti ama ben açamamıştım. Ben hüzün saçıyordum ortalığa …

Sevdasız kalmıştı yüreğim. Sevemez olmuştu kimseyi, şöyle bir düşünüyorum da aşkta acımıymış acaba? Acı neydi? Acı ; zamansız giden sevdiklerimdi …

o4 . o4 . 2oo8 / 2o.26 / CuMa

// S i N e M // C e y L i N //